[LF] Twist Around 2 - 08

posted on 01 May 2013 11:59 by katsukipri in fic
 
 
Panormal Story : Twist Around 2

Status :   8th part

Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]

Author: Kat Jung

Copyreader : ~HaRuChUn~_1218 >///<

Genre: Yaoi, AU, Thrilling & Romantic Comedy

Rating:  PG-15+ NC-18+^^ 
  




Note :  I'm come back again & warning nc









Posted Image







Twist Around 2






CH8 : 

Double Misfortune

 

 

 
 

ทันทีที่จอดรถได้ ซึงฮยอนก็แทบกระโดดออกจากตัวรถ ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆจนจะกลายเป็นวิ่งเข้าไปในบ้าน ในใจภาวนาขอให้น้องชายอย่าได้ค้นพบความลับของเขาเข้า

 

 

 

 

ก็ไอ้ตัวกล่องน่ะเขาเอาไปเก็บไว้ดีแล้ว แต่แผ่นมันนี่สิ!

 

 

มันยังคาอยู่ในโน๊ตบุ้คอยู่เลย!

 

 

 

 

“จียง!” ซึงฮยอนส่งเสียงเรียกขณะก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ผ่านเข้าไปในห้องครัวที่คิดว่าเจ้าตัวเล็กน่าจะอยู่ ทว่ากลับผิดคาด เมื่อเขาไม่พบจียงในนั้น มีเพียงอาหารที่กำลังส่งกลิ่นหอมออกมาจากในหม้อเท่านั้น

 

 

ร่างสูงหมุนตัวกลับทันที แล้วก้าวพรวดตรงขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน

 

 

 

 

ไม่นะ! ไม่! จียงอย่าเพิ่งเปิดเข้าไปนะครับ 

 

 

 

 

ซึงฮยอนภาวนาในใจขณะวิ่งไปยังห้องของตัวเอง และทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็รู้ทันทีเลยว่า คำภาวนาของตนไม่เป็นผล

 

 

“อ๊ะ อ๊า อ..อาจารย์ อื้อ แรง...ฮ้า แรงอีก...”

 

 

ซึงฮยอนหน้าซีดทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น แถมลำคอยังตีบตันจนแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ

 

 

 

 

พลาด...พลาดไปอย่างมหันต์ 

 

 

เขาไม่น่าประมาทเลินเล่อได้ขนาดนี้เลย ให้ตายเถอะ!

 

 

 

 

“อ้าว พี่ซึงฮยอนกลับมาแล้วเหรอฮะ ทำธุระเสร็จแล้วเหรอ?” จียงที่นั่งอยู่หน้าคอมหันมาถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหัวคิ้วจะขมวดกันเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของพี่ชาย

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าฮะนั่น?”

 

 

ได้ยินเสียงใสถามด้วยความเป็นห่วงมาแบบนั้น ซึงฮยอนก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปอะไรยังไงดี เขาทำได้แต่ชี้นิ้วสั่นๆไปยังหน้าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุคที่นักเรียนสาวหุ่นสะบึมยังส่งเสียงครางกระเส่า ในขณะที่อาจารย์หนุ่มกระแทกกระทั้นใส่เข้าไปไม่เลิก

 

 

“น..นั่น เด็กไม่ควรดูนะครับ”

 

 

ได้ยินอย่างนั้นจียงก็อมลมแก้มป่องก่อนจะสะบัดค้อนใส่พี่ชายไปทีหนึ่ง “จียงไม่ใช่เด็กซะหน่อย!”

 

 

“อ..เอ่อ ไม่เด็กก็ไม่เด็ก แต่จียงช่วยรีบปิดมันเถอะนะ พี่ขอร้องละ ปิดเร็วๆเลย” ซึงฮยอนเอ่ยเร่งเร้าโดยไม่ขัดไม่ห้ามเรื่อง ‘เด็ก’ ที่ร่างเล็กไม่พอใจ เห็นอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยอมขยับกายกลับไปที่หน้าจอคอมฯแต่โดยดี

 

 

“นี่พี่ชายฮะ ไอ้ดีวีดีนี่ก็คือหนังแผ่นที่เอาไว้ใช้ช่วยกระตุ้นอารมณ์ทางเพศได้สินะฮะ” เด็กหนุ่มถามด้วยใบหน้าเรียบๆ ในขณะที่กำลังถอดแผ่นออกมา

 

 

"ห..หา!? จียงไปรู้มาจากไหนครับเนี่ย!”

 

“ก็ซึงโฮเคยบอกน่ะฮะ ว่าถ้าจียงรู้สึกอัดอั้นเมื่อไหร่เขาจะให้ยืมแผ่นหนังมาช่วย ตอนแรกจียงก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร มาคิดได้ก็ตอนเห็นหนังแผ่นนี้นี่แหละ”

 

 

“อ้อ อย่างนี้เอง” ซึงฮยอนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ ในขณะที่ในใจกำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

 

 

 

 

หนอย! ไอ้เจ้ายางซึงโฮ หลายทีแล้วนะนาย! แล้วนี่แอบมาสอนอะไรแบบนี้ให้น้องน้อยของเขาฟังได้ยังไง!

 

 

เรื่องแบบนี้น่ะ เขามีสิทธิ์สอนได้คนเดียวเฟ้ย!!

 

 

 

 

“ต..แต่ว่านะพี่ชาย จียงว่าจียงต้องไม่สบายแน่เลย”

 

 

“เอ๊ะ!?” ซึงฮยอนมึนงงเมื่อจู่ๆเรื่องก็ถูกเปลี่ยนไป แต่พอได้ยินว่าน้องชายไม่สบาย เขาก็เริ่มร้อนรนเนื่องจากเป็นห่วงใยอีกฝ่ายขึ้นมาจับใจ

 

 

“จียงเป็นอะไร! เจ็บป่วยไม่สบายตรงไหนครับ!?”

 

 

“ม..ไม่ใช่เจ็บป่วยแบบนั้นหรอกฮะ” จียงอ้อมแอ้มปฎิเสธ เพราะดูเหมือนเขาจะทำให้พี่ชายตกใจนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่เข้าซะแล้ว

 

 

“อ้าว งั้นน้องพี่เป็นอะไรละครับ?”

 

 

“เอ่อก็..ก็ อ่า..จะอธิบายยังไงดีนะ” จียงเกาแก้มอย่างเขินๆในเพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้พี่ชายเข้าใจ ซึ่งพอซึงฮยอนเห็นแล้วก็ส่งยิ้มเป็นกำลังใจให้โดยไม่ได้เอ่ยกดดันอะไร

 

 

“ก็อธิบายมาเถอะครับ ไม่ต้องคิดมาก พูดตามที่จียงเป็นนั่นแหละ”

 

 

“อืม..ก็วีดีโอนี่เป็นสิ่งที่ผู้ชายชอบดู เพราะมันจะช่วยกระตุ้นอารมณ์ใช่ไหมฮะ แต่..แต่ว่าตอนนั่งดู จียงกลับไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ถึงจะลองจินตนาการว่าได้ทำอย่างนั้นกับผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะทำอย่างในวีดีนั่นสักนิด แถม..เอ่อ..”

 

 

“หืม? แถมอะไรครับ?” ซึงฮยอนกระตุ้นถามเมื่อเห็นร่างบางชะงักไป แถมยังมีสีหน้าลำบากใจเหมือนไม่อยากเล่าต่อไปอีกต่างหาก

 

 

“เอ่อ..แถม...”

 

 

“พูดมาเถอะครับ พี่จะได้รู้ไงว่าจียงเป็นอะไร” คนเป็นพี่ชายหว่านล้อมอีกครั้ง ซึ่งก็ได้ผล เมื่อคนเป็นน้องยอมพูดออกมาในที่สุด

 

 

“ก็แถม..แถมพอลองคิดว่าจะทำตามอย่างนั้น กลับมีแต่ใบหน้าของพี่ซึงฮยอนผุดขึ้นมาแทนซะงั้น แบบ..แบบนี้มันก็ไม่ปกติแล้วใช่ไหมละฮะ”

 

 

สิ้นสุดคำพูดนั้นใบหน้าขาวของจียงก็แดงก่ำ ในขณะที่ใบหน้าคมของซึงฮยอนกลับแข็งค้าง

 

 

พอเห็นพี่ชายเงียบไปจียงก็ใจไม่ดี เด็กหนุ่มกลัวอีกฝ่ายจะนึกรังเกียจ จึงได้แต่ก้มหน้าลงอย่างสลด

 

 

“...ขอโทษ”

 

 

“ห..ห๊า!?” ได้ยินคำพึมพำขอโทษของน้องชายแล้วซึงฮยอนก็ได้สติ จึงร้องถามด้วยความสงสัย

 

 

“จียง! จียงขอโทษพี่ทำไมครับ?”

 

 

“ก็..ก็จียงกลายเป็นเด็กเพี้ยนไปแล้วน่ะสิ พี่ชายคงจะรับไม่ได้ใช่ไหมฮะที่น้องชายเป็นแบบนี้”

 

 

“เฮ้ย!! มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงละครับ อยู่ดีๆจียงจะเพี้ยนได้ไง แล้วพี่จะรับไม่ได้ตรงไหนกัน!”

 

 

“ก็ตรงที่ในหัวของจียงเอาแต่คิดถึงแต่เรื่องของพี่ซึงฮยอนตลอดเวลาไงละฮะ!”

 

 

 

 

จ..เจ้าเด็กคนนี้... 

 

 

 

 

“...ทั้งอยากให้พี่ชายกอด ให้พี่ชายจูบ อยากให้รักให้ตามใจจียงให้มากๆ ไม่อยากให้ห่างไปไหน เพราะพอคิดว่าพี่ชายจะเกลียดจะไม่สนใจจียงแล้ว ในอกมันก็เจ็บมากๆ อึก..เจ็บจนเหมือนว่าจะตายลงไปซะเดี๋ยวนั้นเลย แบบ...ฮึก แบบนี้น่ะจะเรียกว่าปกติได้ยังไงกัน!” พูดจบน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่ได้ จียงที่ไม่อยากให้พี่ชายเห็นว่าตนร้องไห้ก็หันหน้าหนีไปอีกทางพลางปาดเช็ดน้ำตาบนแก้มตัวเองป้อยๆ โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าร่างสูงของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้

 

 

“อ..อื้อ!!”

 

 

แล้วพอรู้สึกตัวอีกที ริมฝีปากก็โดนครอบครองไปซะแล้ว

 

 

“..อื้ม พ..พี่ซึงฮยอน..”

 

 

“จียงนี่น้า ไปจำคำพูดแก่แดดพวกนี้มาจากไหนกันฮึ?” คนเป็นพี่เอ่ยถามขณะละออกมาจากริมฝีปากหวานฉ่ำชั่วครู่

 

 

“พ..พูดเรื่องอะ..อื้อ!” แค่เพียงอ้าปากพูดยังไม่ทันครบประโยค คำพูดที่เหลือก็ถูกดูดหายเข้าไปในลำคออีกหน เล่นเอาจียงมึนงงไปกับรสสัมผัสอุ่นร้อนที่อีกฝ่ายมอบให้ จนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับผืนที่นอนนุ่มๆเด็กหนุ่มถึงเพิ่งรู้สึกตัว

 

 

“...ฮ้า..พี่ชาย พี่จะทำอะไร...?” เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ จียงก็อ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วจึงเอ่ยถามด้วยความมึนงงสงสัยเมื่อตนถูกกดไว้กับที่นอน

 

 

“หืม? ก็จูบไงครับ จียงอยากให้พี่จูบไม่ใช่เหรอ?”

 

 

“ก็..ก็ใช่” จียงรับทั้งๆที่อาย แต่ความสงสัยมันมากซะจนต้องข่มความอายแล้วถามออกไป “แต่..แต่พี่ชายไม่รู้สึกว่าจียงแปลกบ้างเลยเหรอฮะ?”

 

 

“แปลก? แปลกยังไงละครับ?” ซึงฮยอนเลิกคิ้วถาม

 

 

“ก็แปลก..แปลกตรงที่เวลาจียงอยู่กับคนอื่นหรือคิดถึงใครก็ไม่เห็นรู้สึกอะไร แต่เวลาคิดถึงหรืออยู่กับพี่ซึงฮยอนทีไรแล้วมัน...เอ่อ มัน...”

 

 

“อ๋อ มันก็จะเป็นแบบเมื่อคืนสินะครับ”

 

 

“เฮือก!!”

 

 

จียงสะดุ้งโหยง เมื่อคำพูดของพี่ชายมาพร้อมมือใหญ่ที่ไล้ไปตรงต้นขาด้านใน เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นจากจุดกึ่งกลางสะโพกแล้วกระจายไปทั่วร่างจนอดประหลาดใจไม่ได้

 

 

“ไม่เป็นไรๆ” ดูเหมือนซึงฮยอนก็จะสังเกตเห็นอาการตื่นตกใจของร่างเล็กได้ เขาจึงเอ่ยปลอบพร้อมทั้งจูบไซ้แก้มนุ่มเบาๆเพื่อปลอบประโลม “จียงน่ะปกติดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรผิดแปลกหรือพิลึกที่ตรงไหนหรอกครับ”

 

 

“..จริงนะ?” เสียงใสเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ คนเป็นพี่ชายจึงคลี่ยิ้มระรื่น

 

 

“จริงสิครับ ก็จียงชอบพี่ไม่ใช่เหรอ ถ้าหากชอบพี่แต่ไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย พี่ชายคนนี้ก็แย่สิครับ”

 

 

“อ..ออ งั้น อะ..พี่ชาย...เดี๋ยว!” คนเป็นน้องรีบร้องห้าม เมื่อใบหน้าพี่ชายเริ่มซุกต่ำลงไปที่ซอกคอ ทำท่าเหมือนจะไม่รอฟังในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

 

 

“หือ? มีอะไรเหรอครับ?” แม้จะถามกลับ แต่กลับไม่ยอมละปลายจมูกไปจากเนื้อเนียนนุ่มกรุ่นกลิ่นหอมละมุนของร่างบาง

 

 

“...ยอนละ?” ไม่รู้ว่าเสียงของจียงนั้นเบาเกินไป หรือเพราะถูกความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูก ยามเมื่อถูกลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายลากไล้ไปทั่วจนเสียงสั่นรัวกันแน่ จนทำให้ร่างสูงใหญ่ต้องส่งเสียงถามซ้ำเนื่องจากได้ยินไม่ถนัด

 

 

“หืม? อะไรนะครับ?”

 

 

“แล้ว พ..พี่ซึงฮยอนละ? รู้สึกยังไง?”

 

 

ได้ยินคำถามนั้น ซึงฮยอนก็ตัดใจจากกลิ่นกายหอมๆ ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากและดวงตาที่ส่องประกายวาววับ

 

 

“รู้สึกยังไงงั้นเหรอ? ก็รู้สึกแบบนี้ไงละครับ”

 

 

“อ๊ะ!” จียงอุทานด้วยความตกใจในตอนแรก ก่อนที่ความอายจะเข้าแทรกจนทำอะไรไม่เป็นไปต่อไม่ได้ เมื่อถูกพี่ชายจับมือบังคับให้เขาแตะปลายนิ้วและฝ่ามือเข้าไปยังกึ่งกลางหว่างขาที่มีบางส่วนของร่างกายอีกฝ่ายกำลังแข็งขืนสู้มือเขาอยู่

 

 

“ทีนี้จียงเข้าใจพี่แล้วใช่ไหมครับ?”

 

 

พอถูกถามแบบนั้นใบหน้าของจียงก็แดงระเรื่อไปจนถึงต้นคอ เด็กหนุ่มก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะตอบรับกลับมาเสียงเบา

 

 

“อะ อืม จียงเข้าใจแล้ว...”

 

 

 

 

อา...แย่ ท่าทางจะแย่แล้วละทีนี้ 

 

 

 

 

เพราะเจ้าตัวเล็กนี่เอาแต่ทำตัวน่ารัก น่าใคร่ จนเขาแทบจะหลุดปากออกไปแล้วละ ว่าที่จริงแล้วเขาอยากสัมผัส อยากจูบ อยากโลมเลีย อยากกัด อยากบดขยี้ อยากทำให้ร่างเล็กนี้กลายเป็นของเขาซะ!

  

ความรู้สึกรุนแรงเช่นนี้ บอกตามตรงซึงฮยอนก็แปลกใจในตัวเองเหมือนกันที่กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ จะว่าไปเขาก็อยากจะรู้อยู่เหมือนกัน ว่าถ้าเขาบอกไปแบบนี้ เจ้าตัวเล็กนี่จะทำหน้ายังไง จะยังรักยังชอบพี่ชายที่แสนดี(?)อย่างเขาต่อไปอีกหรือไม่...

 

 

 

 

ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็ไม่สามารถรู้ได้เช่นเดียวกัน... 

 

 

 

 

“...พี่ชายฮะ พี่ชาย?” จียงส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นิ่งไปซะเฉยๆ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปด้วยสาเหตุใด หรือว่าเขาทำสิ่งใดผิดให้พี่ชายไม่พอใจหรือไม่ แต่กระนั้นเด็กหนุ่มก็อดกังวลไม่ได้ นั่นเพราะเขากลัวการไม่เป็นที่รักยิ่งกว่าสิ่งใด โดยเฉพาะความรัก ความสนใจจากคนตรงหน้า และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็จะรู้สึกถึงเรื่องนี้ได้ ใบหน้าคมคายถึงคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะค่อยๆโน้มลงมาหา ซึ่งเขาก็เผลอหลับตาลงโดยที่ไม่รู้ตัว

 

 

“อืม...” ริมฝีปากนุ่มนิ่มบดคลึงซึ่งกันและกัน จุมพิตนั้นดูดดื่มเสียจนจียงเคลิบเคลิ้มอ้อนเปลี้ยไปทั่วร่าง ในศีรษะพร่าเลือน รู้สึกได้แต่อุณหภูมิของร่างกายตัวเองที่ค่อยๆระอุขึ้น

 

 

 

 

ชอบ...ชอบเหลือเกิน เวลาที่ได้จูบกับพี่ชาย 

 

 

 

 

เวลาที่ลิ้นร้อนได้แทรกผ่านเข้ามา และเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนกับเรียวลิ้นของเขา รวมไปถึงเวลาที่ทุกสิ่งทุกอย่างภายในช่องปากถูกสัมผัสเร่งเร้า ทำให้รู้สึกเหมือนพวกเขาได้เชื่อมโยงเข้าถึงกันและกันมากขึ้น

 

 

 

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อยากจูบกับพี่ชาย 

 

 

 

 

จียงรู้สึกอย่างนั้น เขาอยากจะผูกพันกับอีกฝ่ายมากขึ้นๆ จนเด็กหนุ่มก็รู้สึกฉงนกับความต้องการอันไร้ขีดจำกัดนั้นของตัวเองอยู่เหมือนกัน

 

 

“..อื้ม อึก..ฮ้า...” เมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระหลังจากถูกยึดครองมานาน จียงก็รีบสูดหายใจเข้าทั้งทางปากและจมูกเพื่อเอาอากาศที่ถูกสูบจนหายไปเข้าปอดอย่างรวดเร็ว

 

 

ซึงฮยอนจ้องมองร่างเล็กบางที่ใบหน้าแดงก่ำและกำลังหอบหายใจจนตัวโยนด้วยรอยยิ้ม พลางใช้ปลายนิ้วมือไล้สัมผัสไปทั่วพวกแก้มนิ่มอย่างรักใคร่เอ็นดูยิ่ง

 

 

“เป็นอะไรไหมครับ?”

 

 

ได้ยินคำถามดังนั้น แม้จะยังคงหอบหายใจอยู่น้อยๆ แต่ร่างบางก็ส่ายหน้าให้อีกฝ่ายทราบว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร

 

 

“เหรอครับ งั้นดีเลย”

 

 

“เอ๊ะ? อ๊ะ! พี่ซึงฮยอน!!” จียงร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดีๆแขนหนาก็โอบรัดจับให้กายบางขึ้นไปอยู่เหนือร่าง ก่อนจะถูกยกให้ลอยขึ้นสูง หมุน พลิก และย้ายไปอยู่ใจกลางเตียงใหญ่โดยไม่รู้ตัว จียงที่ยังมึนงงถูกพี่ชายชักพาไปอย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตาตัวน้อย

 

 

 

[Ctrl+A สิคะ]

 

 

 

“นี่! อ๊ะ!!” ยังไม่ทันได้หายตกใจ จียงก็ต้องอุทานอีกครั้ง เมื่อมือขวาของพี่ชายแตะผ่านลูบไล้ไปที่บริเวณสีข้าง ก่อนจะค่อยๆสอดผ่านชายเสื้อยืดเข้ามาแตะเข้าที่ผิวเนื้อเปลือยเปล่าข้างใน แล้วจึงลูบไล้ไปที่บริเวณหน้าอกเบาๆ

 

 

  เมื่อมือใหญ่แตะสะกิดจุดสีแดงเข้มบนแผ่นอก เสียงอุทานก็แว่วมาจากลำคอเรียวสวย นัยน์ตาคลอรื้นงดงามเบิกกว้างขึ้นสบ เห็นอย่างนั้นซึงฮยอนก็นึกอยากแกล้ง เขาจึงแนบริมฝีปากลงไปดูดดุนยอดอกอ่อนนุ่มจนสีเข้มขึ้นพร้อมขบฟันหยอกเย้าเบาๆ

 

 

ปากและลิ้นปลุกเร้ายอดอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนออกจากชายเสื้อที่ถูกรั้งขึ้น นิ้วแกร่งไล้เรื่อยไปตามชายโครงลากผ่านส่วนเว้าส่วนโค้งลงไปยังเบื้องล่าง ผู้ถูกโลมเล้ากัดปากข่มอารมณ์แน่นจนกลีบปากแดงช้ำ ก่อนแอ่นร่างขาวใสขึ้นเหมือนทนต่อไปอีกไม่ไหว

 

 

“อะ อื้อ...”

 

 

“หน้าอกแอ่นเชียวนะ...” ซึงฮยอนเอ่ยหยอกเย้า พลางสอดมือเข้าไปในกางเกงผ้าขาสั้นที่ไว้ใส่เล่นอยู่บ้านของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้นิ้วลากไล้ไปยังส่วนเยาว์วัยที่เพิ่งเจริญเติบโตเป็นหนุ่มเต็มตัวได้ไม่นาน

 

 

“ส่วนนี้ก็ตื่นตัวขึ้นมาแล้วเหมือนกันนี่ครับ...น่ารักจริงๆเลยจียงเนี่ย”

 

 

“อืม..อะ..อา..า..” จียงครางเสียงพร่า ความปรารถนาภายในกางเกงแข็งขึงขึ้นและเปลี่ยนเป็นรูปร่างที่เห็นได้ชัดเจนขึ้นจนรู้สึกกระดากอาย ยิ่งอีกฝ่ายใช้ปลายนิ้วสะกิดเข้าตรงส่วนปลาย ความรุ่มร้อนก็ยิ่งถูกกระตุ้นเร้ามากขึ้นอีก

 

 

“รู้สึกดีใช่ไหมครับ?” ซึงฮยอนถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ตอบสนองอย่างตรงไปตรงมาของน้องชายพลางยิ้มกริ่ม “แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอกนะ ครั้งนี้พี่ตั้งใจจะทำให้จียงรู้สึกดีมากกว่าเมื่อวานอีก เป็นการตอบแทนที่วันนี้จียงของพี่ทำตัวน่ารักกว่าทุกวัน ดีไหมครับ?”

 

 

และโดยที่ไม่รอฟังคำตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงจับรั้งขอบกางเกงผ้าทั้งชั้นนอกชั้นในรูดผ่านเรียวขาขาวออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมๆกัน จนเผยให้เห็นส่วนกลางร่างกายที่ตื่นตัวและสั่นไหว

 

 

“พี่ซึงฮยอน!! อ๊า!!” จียงกรีดเสียงร้องออกมาก้วยความตื่นตกใจปนเสียวซ่าน เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นและรุ่มร้อนจากแก่นกายที่ตื่นเกร็ง

 

 

ซึงฮยอนใช้ปากให้กับส่วนกลางกายของเด็กหนุ่ม ใช้ลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วตลอดความยาวของร่างเยาว์วัย จนเจ้าส่วนนั้นเริ่มขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ

 

 

“อะ..อ้า..มะ ไม่นะ!” จียงเบิกตากว้างกรีดร้องเสียงสูง เมื่อภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยถูกบังคับให้ใช้ปากผุดซ้อนขึ้นมา

 

 

“ไม่..ไม่เอา...อ้า...ยะ หยุด” ยิ่งขยับกายหลีกหนีจากการครอบครองของชายหนุ่มมากเท่าไหร่ สะโพกบางก็ยิ่งถูกฉุดรั้งเข้ามาจนชิดมากขึ้นเท่านั้น แก่นกายแข็งขืนล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากพี่ชายจนสุด

 

 

ซึงฮยอนดูดเม้ม ลากไล้ ปรนเปรอรสสัมผัสให้ส่วนน่าเอ็นดูที่ขยายตัวเต็มที่ พร้อมทั้งใช้ฝ่ามือลูบแขนและไหล่ปลอบประโลมน้องชายให้คลายความตื่นตระหนก

 

 

“เด็กดี..จียงเด็กดี”

 

 

“พะ พี่ชาย..อะ..อา..” จียงครางแผ่ว ในขณะที่แท่งเนื้อร้อนระอุซึ่งเดิมทีเป็นสีชมพูอ่อน หากเมื่อโดนริมฝีปากลิ้มรส สีนั้นก็เข้มขึ้น รู้สึกได้ถึงเลือดภายในที่ไหลไปรวมตัวกันที่บริเวณนั้น หยดน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาจากส่วนปลายผสมปนเปกับน้ำลายภายในปากของอีกฝ่ายที่เข้าครอบครองส่วนนั้นจนเปียกโชกไปหมด

 

 

“เสียงเพราะจังเลยนะครับ ปฏิกิริยาการตอบรับก็น่ารักซะด้วย พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าจะทำให้รู้สึกดี เพราะฉะนั้นจียงของพี่ก็ไม่ต้องกังวลไปนะครับ” ซึงฮยอนกล่าวขณะละเลียดเลียหยาดน้ำหวานที่ยังคงไหลเยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ผสมกับดูดกลืนส่วนนั้น ทำช้าเร็วสลับกันซ้ำๆจนทำให้ร่างเล็กสุขสมเสียจนแทบคลั่ง

 

 

“อื๊อ..อือ..อา..” จียงเพลิดเพลินไปกับความหฤหรรษ์ที่พี่ชายมอบให้จนเผลอกดรั้งศีรษะของอีกฝ่ายลงและขยับสะโพกเล็กสวนขึ้นโดยไม่รู้ตัว

 

 

“..อา..อา..” สะโพกเล็กขยับไปมาทำให้ส่วนแข็งขืนเคลื่อนไหวอย่างน่าอายทั้งที่ยังอยู่ภายใต้การครอบครองของพี่ชาย แก่นกายที่ถูกกระตุ้นเร้าเริ่มจะถึงขีดสุดของความอดกลั้น

 

 

“..มะ ไม่ไหว..อึก..อา..พะ พอ..” จียงครางกระเส่าด้วยลมหายใจที่แตกซ่าน เขาต้องการถอนกายออกมา เพราะความปรารถนาอันรุ่มร้อนพุ่งสูงถึงขีดสุดจวนจะทะลักทลาย หากแต่ส่วนปลายยังถูกริมฝีปากของพี่ชายดูดเม้มไว้ ซึ่งยิ่งเป็นการเร่งเร้าให้เขาอยากปลดปล่อย

 

 

สุดท้าย เมื่อความกระสันถาโถม ร่างกายส่วนล่างก็ร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลาย ของเหลวข้นสีขาวจึงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

 

 

“อ๊า...า”

 

 

เสียงหวานครางก้องขณะปลดปล่อยเข้าไปในปากที่ยังปรนเปรอให้อย่างรุนแรง ร่างบางได้รับความสุขสมเต็มที่เสียจนสายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ

 

 

ซึงฮยอนดูดกลืนของเหลวนั้นพร้อมไล้เล็มทำความสะอาดให้ด้วยปลายลิ้น ราวกับต้องการรับรู้รสชาติหยาดน้ำรักของน้องชายทั้งหมดที่หลั่งออกมาโดยที่พี่ชายอย่างเขาเป็นผู้กระทำ

 

 

“พะ..พี่ซึงฮยอน ทำไม!?” จียงเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นคนเป็นพี่ชายกลืนกินน้ำคัดหลั่งที่เขาปลดปล่อยออกมาลงคอไป เด็กหนุ่มจำได้ติดใจว่าของแบบนั้นเคยทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียนขนาดไหนยามเมื่อถูกบังคับให้กลืนกินมันเข้าไปเมื่อสมัยครั้งที่ยังเป็นเด็ก แล้วทั้งที่เป็นอย่างนั้น แล้วทำไมคนตรงหน้าถึงได้มีทีท่าเหมือนกับว่าได้ดื่มกินน้ำหวานรสอร่อยเข้าไปซะอย่างนั้น

 

 

“ทำหน้าอะไรแบบนั้นน่ะครับ?” ซึงฮยอนถามขำๆเมื่อเห็นใบหน้าที่ทั้งตกใจ ประหลาดใจ ทึ่งๆกึ่งผะอืดผะอมผสมปนเปกันมั่วไปหมดจนแยกแยะไม่ได้

 

 

“ก็..ก็พี่ชายกลืนของอย่างนั้นลงไปทำไมละ มันจะไม่เป็นอะไรเหรอฮะ?”

 

 

“หืม?” ซึงฮยอนส่งเสียงในคอพลางยิ้มกริ่ม “พี่ก็ดื่มน้ำนมของจียงยังไงละครับ จะลองชิมดูบ้างไหม?”

 

 

และโดยไม่รอรับฟังคำตอบ ซึงฮยอนก็ใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือปาดป้ายของเหลวบางส่วนที่ล้นทะงักออกมาเปื้อนบริเวณมุมปากและปลายคางของตน ก่อนจะอมหยาดน้ำเหล่านั้นเข้าไปจนหมด

 

 

“อึก อื้อ!” จียงตกใจ เมื่อจู่ๆพี่ชายก็โอบตัวเขาขึ้นมาประกบจูบ ริมฝีปากถูกบดคลึงขบเม้มให้ต้องเผยอรับ ลิ้นร้อนส่งสอดของเหลวเมื่อสักครู่นี้เข้าไป ร่างบางรับรู้ได้ถึงรสชาติความคาวที่เคยคุ้น หากแต่คราวนี้กลับไม่มีความรู้สึกรังเกียจเกิดขึ้นอย่างครั้งอดีตที่ผ่านมา

 

 

อาจจะเป็นเพราะหนนี้เขาไม่ได้ถูกบังคับ แถมยังได้ทำกับคนที่เขารู้สึกรักอย่างพี่ชายคนนี้ที่กำลังทำให้เขารู้สึกดีได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 

ลิ้นร้อนถูกไล้ต้อนและเกี่ยวกระหวัด ความคาวที่เคยรู้สึกได้แปรเปลี่ยนเป็นความหวานซ่านแทรกซึมไปทั่วโพรงปากจนแทบละลาย เขาถูกการบดจูบที่ช่ำชองทำให้เคลิบเคลิ้มจนเผลอตอบรับทุกองศาสัมผัสที่ริมฝีปากพี่ชายหยิบยื่นให้

 

 

“อึก..ฮ่า..”

 

 

“ไงครับ..หวานเนาะ จียงว่าไหม?” เมื่อริมฝีปากละออกจากกัน คนเป็นพี่ก็ถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มระรื่น ในขณะที่คนเป็นน้องได้แต่นั่งนิ่งหลบสายตา หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

 

 

ไม่รู้จียงคิดไปเองหรือป่าว แต่สิ่งที่พี่ชายเรียกว่า ‘น้ำนม’ ครึ่งหนึ่งร่างสูงกินมันเข้าไป ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็ป้อนให้จียงกิน มันดูคล้ายกับพิธีกรรมอะไรบางอย่างที่มีขึ้นเพื่อให้ร่างกายได้ร่วมแลกเปลี่ยนสิ่งภายในต่อกัน ร่างบางไม่รู้ทำไม รู้แต่ว่ามันน่าอายปนสุขใจยังไงไม่รู้กับการกระทำเมื่อสักครู่นี้ 

 

 

“จียง...” เห็นน้องชายเอาแต่นั่งก้มหน้า ร่างสูงก็เลยจับเชยคางมนขึ้นแล้วกดจูบลงไปแรงๆด้วยความเอ็นดูจัดซะทีหนึ่ง

 

 

จุ๊บ~

 

 

“อ๊ะ!” แล้วจียงที่หน้าแดงยิ่งกว่าเดิมจากการกระทำของพี่ชาย ก็ถูกอีกฝ่ายรั้งกายให้ขึ้นไปนั่งเอนซบกันบนตักแกร่ง

 

 

ซึงฮยอนก้มลงจูบที่ขมับและข้างแก้มของคนตัวเล็กด้วยความรักใคร่ ก่อนจะเอื้อมหยิบกางเกงที่เขาเป็นคนถอดออกไปกลับมาใส่ให้ แต่กลับถูกมือเล็กคว้าจับเอาไว้ซะก่อน

 

 

“พี่ชาย..”

 

 

“ครับ? จียงมีอะไรเหรอ หรืออยากให้พี่ทำให้อีกรอบหนึ่ง” ซึงฮยอนเอ่ยถามอย่างอยากเย้า ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบปฏิเสธแถมยังแจกค้อนที่ดูยังไงก็น่ารักน่าชังมาให้เขาอีกดอกหนึ่ง

 

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย”

 

 

“งั้น จียงของพี่มีอะไรละครับ?”

 

 

“จียงก็แค่จะถามว่า พี่ชายน่ะไม่เป็นอะไรเหรอ?”

 

 

“หือ?” คำถามของน้องชายทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไงครับ? พี่จะเป็นอะไรงั้นเหรอ?”

 

 

“ก็ เอ่อ ก็...ก็ของพี่ชายไง ปล่อยไว้แบบนี้จะไม่เป็นอะไรเหรอฮะ?” จียงพูดไปก็หน้าแดงไป แม้จะอายแต่ความเป็นห่วงนั้นมากกว่า เด็กหนุ่มจึงกล้าเอ่ยปากถามไปแบบนั้น

 

 

“อ้อ” ซึงฮยอนถึงบางอ้อ เมื่อมองตามสายตาอยากรู้อยากเห็นของน้องชายที่จับจ้องมาตรงเป้ากางเกงของเขา

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องแบบนี้น่ะไม่เป็นปัญหาสำหรับพี่หรอก”

 

 

“เอ๋? แต่มันจะทรมานไม่ใช่เหรอฮะ พี่ชายบอกเองนี่นาว่าถ้าทนอัดอั้นไว้มันจะไม่ดี”

 

 

ได้ยินคำพูดพาซื่อของน้องชายที่เอาคำของเขากลับมาย้อนให้ฟังใหม่จนต้องสะอึกไปหนึ่งที แต่ถึงอย่างนั้นซึงฮยอนก็ยังคงรักษาใบหน้ายิ้มไว้ได้อย่างเดิมโดยไม่หลุดมาด

 

 

“มันก็ไม่ดีจริงๆครับ แต่พี่น่ะเป็นผู้ใหญ่แล้ว เดี๋ยวค่อยไปจัดการเองทีหลังได้ ไม่เป็นไร” ซึงฮยอนเฉไฉไปตามเรื่อง เพราะการที่ต้องอดกลั้นเอาไว้มันก็ทรมานจริงๆนั่นแหละ เพียงแต่เขามีเหตุผลที่จะต้องอดทนเอาไว้ให้ได้

 

 

“แต่ว่าให้จียงทำให้ก็ได้นะฮะ จียงอยากทำให้พี่ชายรู้สึกดีด้วย” ร่างบางพูดไปตามที่คิด โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดนั้นจะทำให้คนฟังอย่างซึงฮยอนตกใจจนแทบช็อก

 

 

“ห๊ะ!! จียงว่าอะไรนะครับ!!” ชายหนุ่มถามกลับด้วยความไม่เชื่อหูและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

 

 

“จียงบอกว่าอยากจะทำให้พี่ชายฮะ ก่อนหน้านี้เห็นในวีดีโอเขาใช้ปากทำให้กัน แล้วเมื่อกี้พี่ชายก็มาสอนให้อีก ทีนี้จียงก็เลยคิดว่าตัวเองก็น่าจะทำได้เหมือนกัน”

 

 

สิ้นสุดคำพูดนั้น คนฟังอย่างซึงฮยอนก็แทบลมจับ ร่างสูงถึงขั้นล้มหงายลงไปบนที่นอนทั้งอย่างนั้น

 

 

 

 

อันตราย อันตราย อันตราย 

 

 

เขาเคยคิดว่าคนหน้าเหมือนในวีดีโอนั่นอันตรายแล้ว แต่ตัวจริงที่อยู่ตรงหน้าเขานี่สิ! อันตรายยิ่งกว่าซะอีก!

 

 

 

 

  “พี่ซึงฮยอน! พี่ซึงฮยอนเป็นอะไรไปฮะ?” จียงร้องถามเมื่ออยู่ดีๆพี่ชายก็หงายหลังเปลี่ยนท่ามานอนก่ายหน้าผาก มือใหญ่กุมศีรษะเอาไว้แน่นเหมือนคนเจ็บปวดอะไรบางอย่าง จนร่างบางนึกกังวล

 

 

“อ๊ะ! หรือว่าพี่ซึงฮยอนทนไม่ไหวแล้ว ไม่เป็นไรนะฮะ เดี๋ยวจียงช่วยเอง” ว่าแล้วร่างบางก็ขยับกายมานั่งคร่อมทับอยู่บนต้นขาแกร่งพร้อมทั้งเอื้อมมือมาปลดเข็มขัดของอีกฝ่ายด้วยความรีบร้อน

 

 

“เฮ้ย!! เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนจียง!!” ซึงฮยอนร้องห้ามด้วยความตกใจ เขารีบรวบมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ ก่อนจะพลิกกายจับจียงนอนหงายแล้วเขาเป็นฝ่ายขึ้นทาบทับ เพื่อล็อกร่างเล็กเอาไว้ไม่ให้ทำอะไรที่เป็นภัยต่อจิตใจของเขาโดยไม่คาดคิดอีก

 

 

 

 

ตาย ตาย ตาย เขาเกือบจะหัวใจวายตายแล้วไหมละ!

 

 

 

 

ซึงฮยอนสบถในใจ เขารู้ดีว่าที่อีกฝ่ายทำลงไปนั้นไม่ได้ตั้งใจ น้องชายของเขายังเป็นเด็กและไม่ประสีประสาในเรื่องอย่างว่าเลยสักนิด แถมยังมีอดีตอันเลวร้ายที่ทำให้จำฝังใจตามมาหลอกหลอนจนกระทั่งถึงตอนนี้ ซึ่งเขาก็อยากจะช่วยปลดปล่อยเด็กน้อยของเขาออกมาจากอาการหวาดกลัวเหล่านั้น อยากคงความไร้เดียงสาอันแสนน่ารักของจียงให้คงอยู่ตลอดไป หากแต่เขากลับหลงลืมไปว่า...

 

 

ความไร้เดียงสานั้น บางครั้งก็ยั่วยวนมากกว่าที่คิด

 

 

“พี่ชาย...?” จียงส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปนาน ซึ่งฝ่ายนั้นก็หันมาหาตามที่เรียกไป

 

 

เฮ้อ... 

 

 

เมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ซึงฮยอนก็ต้องทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขารวบรวมความคิดและคำพูดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะทำใจเอ่ยปากอธิบายออกมา เพื่อเป็นการป้องกันการเกิดปัญหาในอนาคต

 

 

“จียงครับ พี่ว่าเรา...!!”

 

 

ทว่า..ยังไม่ทันที่ซึงฮยอนจะพูดถ้อยคำที่เรียบเรียงออกมาจนหมด ถ้อยคำเหล่านั้นกลับถูกขัดด้วยใครบางคนที่เปิดประตูห้องเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าว

 

 

“เด็กๆทานข้าวกันหรือยัง? วันนี้พ่อเลิกงานเร็วก็เลยซื้อไก่ย่างร้านดังมาฝา...ก อะ..!!”

 

 

ผู้มาใหม่ชะงักค้าง เมื่อมองเห็นภาพคนสองคนบนเตียงนอน คนหนึ่งกางเกงหลุดมาอยู่ต่ำกว่าครึ่งก้น เสื้อที่สวมใส่ยับย่นพอๆกับอีกคนที่คร่อมทับและเข็มขัดตรงกางเกงก็หลุดลุ่ย แถมสภาพผมเผ้าของคนทั้งคู่ก็ยุ่งเหยิงแย่พอๆกับสภาพเครื่องนอนบนเตียง เห็นอย่างนั้นแล้วมือข้างที่หิ้วถุงของฝากมาก็เผลอปล่อยไก่ย่างทั้งถุงร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว

 

 

ตุบ!

 

 

เสียงของหล่นกระทบพื้นดังก้อง เมื่อห้องทั้งห้องตกอยู่ในสภาวะนิ่งงัน คนทั้งสองฝ่าย ทั้งผู้มาใหม่และผู้ที่อยู่มาก่อนหน้านั้นต่างเบิกตาจับจ้องกันและกันด้วยความตกใจ

 

 

“พะ..พ่อใหญ่..” จียงหลุดครางเรียกเสียงแผ่ว ในขณะที่ซึงฮยอนเหงื่อแตกแล้วเหงื่อแตกอีก หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยกันทั้งคู่

 

 

 

 

ตาย ตาย ตายห่า!

 

 

หลักฐานคาตาขนาดนี้ ต่อไปนี้เขาคงต้องไปนอนเล่นในคุกตากทั้งยุงทั้งลมหนาวคนเดียวแทนการนอนกอดร่างเล็กในห้องอันแสนจะอุ่นสบายนี้ซะแล้วละ 

 

 

อะ ! แต่ดูจากหน้าตาของพ่อเขาตอนนี้แล้ว ก่อนจะได้ไปนอนในคุกนั้นเขาคงจะต้องไปนอนโรงพยาบาลหยอดน้ำข้าวต้มซักสามสี่วันก่อนกระมัง...

 
 
 
 
 
 

 

 

TBC.

 
 
 
 
Ps. กลับมาแล้วนะคะ ไมารู้ว่าช้าหรือเร็วไป แต่คัทเร่งปั่นให้เต็มที่ได้แค่นี้แหละค่ะ
ตอนต่อไปก็ไม่รู้เป็นไง แต่จะพยายามปั่นต่อไปนะคะ
 
สุดท้าย
 
ขอบคุณสำหรับทุกเม้นและทุกกำลังใจ ขอบคุณจริงๆค่ะ^^
 
 

edit @ 1 May 2013 12:57:38 by katsuki_pri

Comment

Comment:

Tweet

สงสารท็อปอะ 555

#7 By KIZ on 2013-05-08 16:06

ตายตายตาย !
ทำไมพี่ทั้บไม่ล็อคประตู !!!!!!!!!!
รีบมากเลยล่ะสิ .. โด่วววว
พ่อค่ะอย่าทำอะไรพี่ชายนะ ;w;
ขอให้พี่ท็อปปลอดภัย...

#6 By Zolkie on 2013-05-06 22:09

อร๊ายยยยย ต๊ายแล้วพี่ชายจะรอดมั้ยเนี่ย

#5 By snowmim on 2013-05-02 18:46

ตายแล้ววววว ตายแน่ๆชเวซึงฮยอน
งานนี้ คุก! ชัวน์ ฮาๆๆ
ตอนหน้าลุ้นๆ ลุ้นว่าคุณพ่อจะเอายังไง จะสนับสนุนไหม
หรือว่าจะกีดกัน
มาต่อเร็วๆนะคะ รออ่านอยู่เสมอค่าาาา

#4 By minnie-g (103.7.57.18|1.1.163.250) on 2013-05-02 14:54

บอกเลยว่ารอเหลือเกิน...
ต่อไปจะเป็นยังไงก็ ซึงฮยอนต้องรับผิดชอบน้องสิค่ะ
ดีนะที่ห้ามใจไว้ได้ก่อน
ไม่งั้นพ่อใหญ่คงได้เห็นอะไรที่เ็ด็ด(?)กว่านี้แน่ๆ
ฮ่าๆๆๆ
จียงน่ารักมากค่ะตอนนี้
น่ารักจนอยากให้ท็อปกินๆไปซะ 
ท็อปเก่งเหลือเกินที่อดทนได้
เอาเป็นว่า แต่งเลย แต่งเลย คิคิ
เพราะดูจี ก็น่าจะร้อนแรงไม่ใช่น้อย
ถ้าตัดอดีตออกไป
รอตอนต่อไปนะค่ะ 
รอมาตลอดเลยยย
สงสัยพี่คัทจังคงยุ่งแน่ๆ
เป็นกำลังใจให้น้าาาา

#3 By mintaname on 2013-05-02 10:37

อร้ายยย เอ็นซีเรียกเลือดจริงๆให้ตาย
พี่ท็อปตายแน่ๆ ติดคุกหัวโตอย่างไม่ต้องสงสัย 555
รีบมาต่อนะค่ะ ลุ้นมากๆ ว่าพ่อใหญ่จะทำยังไง
ขอบคุณสำหรับฟิคค่า ^^

#2 By อิง (103.7.57.18|115.67.134.105) on 2013-05-01 21:22

โอ่ยย อยากอ่านต่อ
จียงแบบ ใสซื่อเว่อออ
พ่อใหญ่จะทำไงต่อ
รีบมาอัพเร็ววว5555

#1 By vip.lady (103.7.57.18|171.4.2.139) on 2013-05-01 14:43

katsuki_pri View my profile

Recommend