[LF] Twist Around 2 - 09

posted on 17 Jun 2013 13:57 by katsukipri in fic
 
Panormal Story : Twist Around 2

Status :   9th part

Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]

Author: Kat Jung

Copyreader : ~HaRuChUn~_1218 >///<

Genre: Yaoi, AU, Thrilling & Romantic Comedy

Rating:  PG-15+ ^^ 
  




Note :  I'm so sorry. I'm late again 









Posted Image







Twist Around 2






CH9 :  My Sons
 

 

 

                บรรยากาศในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเล็กที่ตลอดมานั้นอันแสนจะอบอุ่น หากแต่ในเวลานี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกและรังสีอัมหิตที่เจ้าบ้านชเวแผ่ออกมา

 

                ซึงฮยอนนั่งคุกเข่าตัวลีบเกร็งเหงื่อแตกพลั่กอยู่บนพื้นหน้าโซฟายาวที่มีชายสูงวัยนั่งหน้าเครียด แถงยังจ้องมองมาทางเขาเขม็ง แผ่ไอเย็นออกมาจนเขารู้สึกหนาวสะท้านปานอยู่ในยุคน้ำแข็ง

 

            อ่า...รู้สึกเหมือนว่า เวรกรรมจะตามทันยังไงไม่รู้ 

 

                ชายหนุ่มได้แต่ทอดถอนใจกับตัวเองเบาๆอย่างไม่กล้าแสดงออกมากนัก และแม้จะรู้สึกอึดอัดใจกับบรรยากาศแบบนี้เพียงใด แต่ซึงฮยอนยังไม่กล้าพูดอะไรออกไป เหตุผลหนึ่งเพราะกลัวว่าจะโดนหมัดเข้าให้อีก แค่ที่หน้าเขาบวมไปข้างหนึ่ง มุมปากแตกเลือดซิบอยู่ตอนนี้ ก็เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว แต่เหตุผลหลักที่เขายอมอดทนก็คือ ร่างบางที่นั่งตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ เขากังวลว่าถ้าทำให้พ่อของตนโมโหยิ่งกว่านี้ จียงจะยิ่งตกใจกลัวยิ่งกว่าเดิม

 

                แม้จะไม่มีคำพูดใดปลอบใจ แต่ซึงฮยอนก็ค่อยๆเลื่อนมือข้างขวาไปจับมือข้างซ้ายของน้องชายไว้ เขากอบกุมมือเล็กที่กำลังสั่นไหว กระชับให้แน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านความรัก ความห่วงใยพร้อมด้วยกำลังใจไปให้ ซึ่งอีกฝ่ายก็บีบกระชับกลับมาเช่นกัน

 

                ชเวซึงวอนจ้องมองชายหนุ่มสองคนที่นั่งคุกเข่าแอบจับมือกันอยู่ตรงหน้า คนหนึ่งเป็นลูกชายที่เขากับภรรยาให้กำเนิดออกมา ส่วนอีกคนที่ตัวเล็กกว่า แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกันสักกระผีก แต่ทั้งเขาทั้งภรรยาก็รักเด็กชายคนนี้เหมือนลูกแท้ๆอีกคนหนึ่ง ทว่า...ทั้งสองคนที่ควรจะเป็นพี่น้องกันกลับ...

 

                “ซึงฮยอน”

 

                “ครับพ่อ! อะ! อูย...” ได้ยินเสียงเย็นๆของคนเป็นบิดาเอ่ยเรียก ด้วยความรีบร้อน ซึงฮยอนจึงรีบอ้าปากตอบ จนลืมไปว่าสภาพหน้าตัวเองเป็นเช่นไร

 

                “อ๊ะ! พี่ชาย! เจ็บมากไหมฮะ เดี๋ยวจียงไปเอากล่องยามาทำแผลให้นะ!” ว่าแล้วร่างบางก็ลุกขึ้นด้วยความร้อนรน แต่ก่อนที่จะได้วิ่งไปเอากล่องยาอย่างที่ตั้งใจ เด็กหนุ่มกลับถูกเบรกไว้ด้วยคำสั่งห้ามของเจ้าบ้าน ผู้มีสิทธิ์เด็ดขาดอยู่ในขณะนี้

               

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยจียง”

 

“เอ๊ะ!?”

 

“แผลแค่นั้นน่ะ พี่ชายของลูกมันไม่ตายหรอก”

 

ได้ยินอย่างนั้นจียงก็หันรีหันขวาง ทำอะไรไม่ถูก ห่วงพี่ชายก็ห่วง เกรงคนเป็นพ่อบุญธรรมก็เกรง

 

“นั่งลงซะ”

 

“ต..แต่ว่า...”

 

“พ่อบอกให้นั่งลงไง!”

 

“อ่ะ!!..ฮะ..” จียงสะดุ้งตกใจ ก่อนจะลนลานนั่งลงพร้อมกับตอบรับคำเสียงอ่อย

 

ซึงฮยอนเห็นน้องกลับมานั่งลงข้างๆอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาก็คลี่รอยยิ้มบางๆให้ สื่อความหมายว่าเขาไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง

 

“ซึงฮยอน” เมื่อเห็นทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ชเวซึงวอนจึงเอ่ยปากเรียกลูกชายอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับโดยพยายามไม่อ้าปากโดยไม่ระวังอีก

 

“ครับพ่อ”

 

“แกมีอะไรจะแก้ตัวไหม?”

 

ได้ยินอย่างนั้น ซึงฮยอนก็นิ่งคิด แน่นอนอยู่แล้วว่าเขามีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกกับพ่อ อยากจะเล่า อยากจะอธิบายให้ฟัง แต่ซึงฮยอนก็รู้ดีว่าเขาไม่สามารถจะพูดมันออกไปทั้งหมดได้ เพราะเขาไม่ต้องการให้พ่อเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อหาข้อแก้ตัวให้กับสิ่งที่ทำลงไป ดังนั้น เขาจึงต้องขอเวลาชั่วครู่ในการเรียบเรียงถ้อยคำที่อยากพูดให้ดี

 

ท่ามกลางความเงียบที่เวลายังไหลผ่านไปเรื่อยๆ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีที่ซึงฮยอนนิ่งคิด แต่มันเหมือนผ่านไปแล้วนานนับชั่วโมงสำหรับคนรอฟังอย่างซึงวอนและจียง โดยเฉพาะคนหลังที่รู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นทุกที

 

“ว่าไง?”

 

ได้ยินคนเป็นพ่อถามซ้ำ ซึงฮยอนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ หลังจากคิดคำพูดอยู่นาน สุดท้าย เขาก็เลือกคำเพียงไม่มีคำที่เขาคิดว่าตรงใจ จริงใจ และดีที่สุดแล้ว

 

“ผมรักจียงครับพ่อ”

 

ฉับพลันนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกทุบพังความเดือดจัดของคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

“แก...เมื่อกี้พ่อฟังผิดไปใช่ไหม?” ซึงวอนเค้นถามเสียงรอดไรฟันอย่างคนพยายามระงับอารมณ์

 

“ไม่ครับ พ่อไม่ได้ฟังผิด” ซึงฮยอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ แม้จะรู้ว่าคงไม่ได้การตอบรับที่ดีแน่ “เมื่อกี้ผมบอกว่าผมรักน้อง รัก..เหมือนที่พ่อรักแม่นั่นแหละครับ”

 

“แก!! แกว่ายังไงนะ!!”

 

ชเวซึงวอนตะโกนลั่นพร้อมชูกำปั้นถลันออกไป ยังความตกใจให้กับลูกชายสองคนที่นั่งอยู่บนพื้น แต่กระนั้นซึงฮยอนก็ยังนั่งยืดอก ไม่ยอมหลบกำปั้นและสายตาโกรธเกรี้ยวจากผู้เป็นพ่อ เพื่อแสดงจุดยืนและความแน่วแน่ของตน

 

 “อย่า! อย่าฮะพ่อใหญ่!” กลายเป็นจียงที่ตกใจ เด็กหนุ่มรีบร้องห้ามพร้อมเข้ามาขวางอยู่ข้างหน้าพี่ชาย

 

“ถอยไปจียง! พ่อจะสั่งสอนไอ้ลูกชั่วนี่!”

 

“ไม่ฮะไม่! อย่าทำอะไรพี่ชายนะฮะ!”

 

“ถอยไป! พ่อจะเอาเลือดปากมันออก!!” ซึงวอนชี้มืออันสั่นเทาเต็มไปด้วยความโกรธไปที่หน้าลูกชายในไส้ “ปากพล่อยๆที่บอกว่ารัก รักแบบ..ฮึ่ย! ทั้งๆที่เป็นพี่น้อง ทั้งๆที่เป็นผู้ชาย!”

 

“เป็นผู้ชายแล้วยังไงละครับ ผมรักที่จียงเป็นจียง ไม่ใช่รักเพราะจียงเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายสักหน่อย” ซึงฮยอนโต้กลับอย่างไม่ยอม “แล้วอีกอย่าง เราก็ไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ๆกันด้วย”

 

“หนอย! แก! ไอ้ซึงฮยอน! ไอ้ลูกไม่รักดี!!” ซึงวอนตรงรี่ปรี่เข้าไปหาหวังจะสั่งสอนด้วยหมัดสักตั้ง แต่กลับถูกขัดขวางไว้อีกครั้งด้วยร่างบอบบางที่พุ่งเข้ามากอดขาเขาเอาไว้

 

“อย่านะฮะ! พ่อใหญ่อย่าทำพี่ชายนะฮะ! ขอ..ฮึก..จียงขอร้อง...ฮึก..ฮือๆๆ” ว่าแล้วจียงก็บ่อน้ำตาแตก เด็กหนุ่มร้องไห้ น้ำตาไหลทะลัก สะอื้นฮักๆ ปริ่มว่าจะขาดใจ จนสองพ่อลูกที่ก่อนหน้านี้มีปากเสียงกันจนเกือบได้ลงไม้ลงมือต้องตกใจไปตามๆกัน

 

“ฮ..เฮ้ย! จียง..จียงร้องไห้ทำไม!”

 

“ก็..ก็ ฮึก...ฮือๆๆๆ”

 

“หวา...าา!”

 

ซึงวอนกับซึงฮยอนมองหน้ากันอย่างคนทำอะไรไม่ถูก สถานการณ์ร้อนระอุเกิดชะงักงัน ก่อนจะแปรผันกลายเป็นอิหลักอิเหลื่อ จนสองพ่อลูกร่างสูงต้องทอดถอนใจอย่างยอมพ่ายแพ้ให้แก่น้ำตา พวกเขามองตากันอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าทำสัญญาสงบศึกชั่วคราวผ่านการสื่อสารทางสายตาที่เข้าใจกันอยู่สองคน

 

“เอ่อ..จียง..” ซึงวอนย่อตัวลงไปหาเด็กหนุ่มที่นั่งกอดขาเขาแน่นขณะสะอื้นไห้ไม่ยอมหยุด “หยุดร้องไห้เถอะนะลูกนะ พ่อไม่ทำอะไรพี่ชายของหนูแล้ว”

 

“เอ๊ะ! อึก..จ..จริง ฮึก..จริงๆนะ..ฮือ...”

 

“จริงสิ พ่อเคยโกหกจียงเหรอครับ?”

 

“...” ได้ยินคำถามจียงก็ส่ายหน้าแสดงคำตอบ

 

“ใช่ไหมละ เพราะงั้นลูกก็ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ” ซึงวอนพูดพลางใช้นิ้วมือปาดเช็ดน้ำตาบนแก้มใสของลูกชายอย่างนึกเอ็นดูปนสงสาร แล้วพอเขาลูบหัวลูบไหล่ปลอบโยนจนเจ้าตัวเล็กดีขึ้นแล้ว ซึงวอนก็ประคองเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น

 

“ปะลูก ไปอาบน้ำซะนะจะได้สบายตัว เดี๋ยวพ่อจะไปอุ่นนมให้จียงกินก่อนนอนนะ คืนนี้จะได้หลับสบายๆ”  

 

“อะ อื้ม..ขอบคุณนะฮะพ่อใหญ่”

 

ซึงวอนคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้เด็กหนุ่มที่เขารักเหมือนลูกชายในสายเลือดโดยไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อปรายตาไปหาลูกชายอีกคนที่เป็นลูกชายแท้ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที

 

“บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันยังไม่ยอมรับแกหรอกนะซึงฮยอน”

 

“เอ๊ะ!?” จียงอุทานอย่างตกใจทันทีที่ได้ยิน ในขณะที่ซึงฮยอนยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้

 

“ผมรู้ครับว่าพ่อยังไม่ยอมรับ” เขาเข้าใจ ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับ...ในเมื่อความรักของเขาไม่เหมือนปกติทั่วไปของ ‘ลูกชาย’ แบบที่พ่อและแม่คาดหวังให้เป็น แต่...

 

“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ ผมจะทำให้พ่อเข้าใจและยอมรับได้ในสักวัน”

 

“หึ!” ซึงวอนหัวเราะขึ้นจมูกอย่างหยันๆแกมหมันไส้ ก่อนจะจับมือลูกชายคนเล็กพาเดินไปด้วยกัน แต่ทั้งๆอย่างนั้นก็ยังไม่วายหย่อนระเบิดลูกใหญ่ทิ้งท้ายไว้ให้อีกด้วย

 

“ต่อไปนี้ทุกคืนจียงต้องไปนอนที่ห้องกับพ่อหรือแม่นะลูก เริ่มตั้งแต่คืนนี้เลย”

 

“เอ๊!!?” ไม่เพียงแต่จียงที่ร้อง ซึงฮยอนก็ส่งเสียงร้องอย่างตกใจด้วยเช่นกัน

 

“ท..ทำไมละฮะพ่อใหญ่?”

 

“ไม่ทำไมหรอกลูก แต่นี่คือคำสั่ง”

 

“ห๊า!!?”

 

“แล้วถ้าจียงไม่ทำตาม แอบหนีไปนอนที่อื่นเมื่อไหร่ พ่อจะสั่งสอนพี่ชายของหนูให้หนักเลย”

 

เฮ้ย! ข่มขู่! นี่มันเป็นการข่มขู่กันชัดๆ พ่อเหลี่ยมจัดใช้เขาไปข่มขู่จียงแบบนี้ได้ไง เป็นทนายภาษาอะไรวะขี้โกงชะมัด!

 

ซึงฮยอนได้แต่บ่นในใจแบบทำอะไรไม่ได้ในเมื่อน้องชายสุดที่รักของเขาพยักหน้าตอบตกลงไปแล้ว

 

“เอ่อ..จียงเข้าใจแล้วฮะ” จียงรับคำเสียงอ่อย ถึงแม้ว่าใจจริงเขาจะอยากไปนอนกับพี่ชายมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากจะเป็นสาเหตุทำให้พี่ชายต้องเจ็บตัวอีก

 

“ดีมากลูก จียงช่างเป็นเด็กดีจริงๆ” ซึงวอนว่าพลางลูบศีรษะเล็กและยิ้มให้อย่างเอ็นดู หากแต่สายตากลับเหล่ไปทางอีกคน

 

หึ!

 

ผู้เป็นพ่อยิ้มสะใจ เมื่อเห็นลูกชายคนโตมองตามร่างน้องชายตาละห้อย

 

 

 

 

ดึก...ดึกจนสมควรที่จะนอน แต่ชเวซึงวอนทนายความชื่อดังของวงการกลับข่มตานอนหลับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

หลังจากส่งลูกชายคนเล็กเข้าห้องนอน ร่างสูงผึ่งผายที่แม้ว่าอายุจะล่วงเลยมาถึงช่วงวัยกลางคนค่อนไปทางตอนปลายมานานแล้วก็นั่งเฝ้าจนมั่นใจว่าเด็กหนุ่มนอนหลับแล้ว เขาถึงได้เดินออกมา

 

ซึงวอนทรุดตัวลงนั่งตรงชุดเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงระเบียงห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมที่เต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับดูร่มรื่นในยามกลางวัน เขานั่งเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำที่มีแสงของดาวซ่อนอยู่ประปราย ลมเย็นเอื่อยๆพัดสบาย หากแต่ในใจของเขากลับหนักอึ้ง

 

“เฮ้อ!” เจ้าของร่างสูงถอนหายใจยาว เขาซ่อนหน้าเข้ากับฝ่ามือทั้งสองข้าง พลางครุ่นคิด

 

จะว่าไปความจริงแล้ว ซึงฮยอนกับจียงก็ดูสนิทสนมกันมากจนเกินพอดีมาตั้งนานแล้ว ครั้งแรกที่เห็นเขายังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ แต่ตอนนั้นเขาก็คิดเพียงว่า ซึงฮยอนที่เป็นลูกชายคนเดียวคงอยากจะมีน้อง พอมีจียงเข้ามา เจ้าลูกชายคนนั้นก็เลยทุ่มเทให้ความรักความเอ็นดูกับน้องมาก ในขณะที่จียงซึ่งบ้านแตกสาแหรกขาดมา พอได้ซึงฮยอนคอยดูแลช่วยเหลือก็เลยสนิทสนมด้วยและให้ความเชื่อใจมากกว่าใคร จนกลายเป็นว่าพี่ก็ติดน้อง น้องก็ติดพี่แจไปโดยปริยาย

 

แต่พอได้ลองมานั่งคิดทบทวนดูดีๆแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งจียงและซึงฮยอนมันดูเกินเลยมากกว่าความเป็นพี่น้องแบบลูกผู้ชาย ไม่ว่าใครก็น่าจะดูออก ยิ่งถ้าได้รู้ว่าสองคนนี้ไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกันด้วยแล้ว ก็คงจะยิ่งแล้วใหญ่...

 

หากแต่ดูออกแล้วไง? เพราะปัญหาสำคัญคือ หลังจะดูออกแล้วจะยอมรับได้ไหม? นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่ในตอนนี้

 

เพราะยอมรับตามตรงเลยว่า เขา...ชเวซึงวอนคนนี้...ยังทำใจให้ยอมรับไม่ได้...ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว...

 

ตลอดยี่สิบกว่าปีที่เลี้ยงดูซึงฮยอนมา พ่ออย่างเขารู้เห็นเรื่องการคบหาของลูกชายกับผู้หญิงมาตลอด แต่แล้ววันหนึ่ง...ลูกชายของเขากลับ...

 

คนเป็นพ่อถึงกับลูบหน้าตัวเองอย่างว้าวุ่นใจ เขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันไปผิดพลาดที่ตรงไหน จะบอกว่าผิดตรงที่เขากับภรรยารับเด็กชายกำพร้าคนหนึ่งมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวก็ดูจะเป็นการให้ร้ายต่อเด็กคนนั้นไปสักหน่อย เพราะแม้จะไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ แต่เขากับภรรยาก็รักจียงเหมือนลูกชายจริงๆ แถมปีหลังๆมานี่ออกจะรักและเอ็นดูมากกว่าลูกชายแท้ๆอย่างซึงฮยอนเสียด้วยซ้ำ...ถึงอย่างนั้น แล้วทำไม...?

 

“เฮ้อ! กลุ้มเว้ย!!!”

 

ซึงวอนทิ้งตัวลงนอนหงายบนเก้าอี้นอนริมระเบียงบ้าน ดวงตายังจับจ้องอยู่ที่ดาวศุกร์ที่ส่องสว่างกลางฟ้าอันมืดมิด ดังคล้ายจะภาวนาขอให้เขาหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้เร็วๆ

 

ก็ถ้าซึงฮยอนมันจะส่อแววว่ารักชอบผู้ชาย อยากสงวนพันธุ์ป่าไม้เดียวกันไว้มาตั้งแต่เป็นเด็ก เขาจะไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจมากเท่านี้เลย แต่นี่...นี่มันคบแต่ผู้หญิงมาตลอด แถมที่เขาเคยได้รู้ได้เห็นมาก็มีแต่สวยๆทั้งนั้น

 

ส่วนจียง แม้หน้าตาจะน่ารักน่าเอ็นดู มองบางมุมก็คล้ายเด็กผู้หญิง จนคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเข้าใจผิดอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็เลี้ยงดูเด็กคนนี้มาหวังจะให้เติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่ดี มีความสุข และสามารถสร้างครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์พร้อมขึ้นได้ในอนาคต ทดแทนครอบครัวที่ล่มสลายไปแล้วในอดีต แต่แล้วความหวังพวกนั้นกลับพังทลาย...เมื่อวันนี้พวกลูกๆกลับ...

 

“โธ่โว๊ย!!” ซึงวอนขยุ้มผมตัวเอง เพราะคิดอะไรไม่ออก เขา

 

รู้ว่าคนเป็นพ่ออย่างเขาควรจะทำใจยอมรับในความเป็นไปของเหล่าลูกชายให้ได้ แต่...

 

มันยอมรับกันได้ง่ายเสียเมื่อไหร่เล่า!!

 

“อ้าวพ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอ ดึกป่านนี้แล้วนะ”

 

ซึงวอนหันไปมองตามเสียงเรียก แล้วก็พบว่าคนที่กำลังยืนทำหน้าแปลกใจอยู่ตรงประตูระเบียงคือ ชเวฮยอนอา ภรรยาผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขของเขานั่นเอง

 

“พ่อนอนไม่หลับน่ะ แล้วแม่ละจะตีสองอยู่แล้วทำไมเพิ่งกลับมา” ซึงวอนถามกลับ

 

“เพิ่งลงเวรบ่ายน่ะ แต่ต้องอยู่เคลียร์งานเอกสารต่ออีกหน่อย ก็เลยดึก” ฮยอนอาบอกก่อนจะเดินไปนั่งด้วย ซึงวอนจึงขยับกายให้เธอนั่งลงข้างๆ

 

“จริงสินะ แม่ได้เลื่อนขั้นเป็นพยาบาลหัวหน้าตึก IPD1 ตั้งแต่เดือนก่อนแล้วนี่ พ่อลืมไปซะสนิทเลย” ผู้เป็นสามีพูดพลางเลื่อนตัวลงไปนอนหนุนตักภรรยา แต่ดวงตาก็ยังคงจับจ้องมองท้องฟ้ายามรัติกาลไม่คลาดไปไหน

 

“อืม...ว่าแต่พรุ่งนี้พ่อได้หยุดใช่ไหม อย่าลืมพาแม่ไปหาคุณยูจินที่บ้านนะคะ เห็นว่าคุณแจซอกก็อยากพบพ่อด้วยเหมือนกัน น่าจะเรื่องพันธุ์กล้วยไม้ที่เพิ่งได้มาใหม่น่ะค่ะ”

 

ซึงวอนพยักหน้าแสดงการรับรู้ในสิ่งที่ภรรยาบอก แต่ตาก็ยังจับจ้องดาวศุกร์ไม่ละไปไหน

 

“นี่แม่..พ่อถามอะไรหน่อยสิ” เขาเปรยขึ้น

 

“หืม? อะไรเหรอคะ?”

 

“ก็แม่...คิดยังไงกับลูกชายของเราน่ะ?”

 

“ลูกชาย?...หมายถึงซึงฮยอนกับจียงน่ะเหรอ?” ฮยอนอาถามกลับ ในขณะที่ซึงวอนพยักหน้ารับพร้อมกับเบือนสายตาจากท้องฟ้ากลับมาจับจ้องภรรยาเพื่อรอฟังคำตอบ

 

“อืม...ถ้าถามว่าคิดยังไง ก็คงจะภูมิใจละมั้งคะ เพราะทั้งซึงฮยอนและจียงต่างก็เป็นเด็กดี ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางที่ไหน แถมทั้งสองคนก็รักกันมาก คอยดูแลกันและกันตลอด คนเป็นแม่อย่างฉันก็เลยหายห่วงไปเลย”

 

ฟังคำที่เหมือนมีดแทงใจดำของภรรยาแล้วซอกวอนก็ไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไร เขาได้แต่กลั้นใจถามคำถามต่อไปเท่านั้น

 

“แล้ว...ถ้าวันหนึ่ง ซึงฮยอนกับจียง เอ่อ..เป็นแฟน..เอ๊ย! ไปมีแฟนน่ะ..ถ้าเป็นแบบนั้น แม่จะว่ายังไง?”

 

“ถามแปลก! พ่อจะให้แม่ว่าไงได้ละ” ฮยอนอาทำหน้าแปลกใจเมื่อได้ฟังคำที่สามีพูด แต่เธอก็ตอบไปตามที่ใจคิด “...ก็ถ้าแฟนของลูกสามารถทำให้ลูกของเรามีความสุข และทำให้แม่อย่างฉันสบายใจได้ว่าลูกชายจะมีความสุขมากกว่าความทุกข์ตลอดเวลาที่พวกเขารักกัน แค่นั้นฉันก็พอใจแล้วละค่ะ”

 

ได้ฟังแล้วซึงวอนก็หยุดคิดนิดนึง ก่อนจะทำหน้าเหมือนเด็กน้อยกินยาขม

 

“แล้ว..แล้วถ้า...ถ้าอยู่ดีๆลูกของเราเกิด..เกิดไปรักชอบผู้ชายเหมือนกันขึ้นมาละแม่..”

 

“เอ๋!? นี่พ่อถามอะไรของพ่อเนี่ย!!” คุณนายชเวหันขวับมาจ้องหน้าสามีตัวเองด้วยความตกใจ แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่หลบสายตาทำท่าอ้ำๆอึ้งๆ จนทำให้เธอคิดหนัก

 

“อย่าบอกนะว่าพ่อเพิ่งค้นพบตัวเอง! พ่อจะบอกกับแม่ว่าพ่อเป็นเกย์งั้นเหรอ!?”

 

“ห๋า!!!!?”

 

คราวนี้คนเป็นสามีกลายเป็นฝ่ายตกใจ เขากระเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งและหันขวับมามองหน้าภรรยาอย่างไม่อยากจะเชื่อแทน

 

“มาหงมาหาอะไร!! ตอบมาเดี๋ยวนี้นะว่าพ่อเป็นเกย์จริงหรือเปล่า! เพราะถ้าพ่อเป็นจริงๆก็ขอให้บอกกันมาตรงๆ อย่าปิดบังกัน เห็นแก่ที่เราใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาหลายสิบปีแม่ก็จะพยายามทำใจยอมรับ ขอแค่พ่อทำหน้าที่พ่อของลูกต่อไปก็พอ แล้วหลังจากนั้นพ่อจะไปหา เอ่อ...หาสามีใหม่อะไรทำนองนั้นแม่ก็ไม่ว่า แต่..แต่อย่าลืมป้องกันนะคะ ฉันเป็นห่วง”

 

ได้ฟังประโยคร่ายยาวของภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากแล้วหน้าของซึงวอนก็กระตุก แถมยิ่งฟังผิวหน้าก็เริ่มเปลี่ยนสีจากแดงกลายเป็นเขียวคล้ำลงจนเห็นได้ชัด

 

“สรุปที่แม่พูดมานี่ พ่อเข้าใจไหม!?” ฮยอนอาคาดคั้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่เงียบ

 

“ไม่เข้าใจ!”

 

“เอ๊ะ! พ่อก็! แม่ก็บอกอยู่นี่ไง!”

 

“หยุด! หยุดเลย!!” ซึงวอนรีบเบรกก่อนที่เรื่องราวมันจะยิ่งบานปลายไปมากกว่านี้

 

“แม่ฟังนะ! ที่บอกว่าไม่เข้าใจน่ะ เพราะพ่อไม่ได้ชอบผู้ชายต่างหากเล่า! วู้!!”

 

“อ้าว...” คุณนายชเวลากเสียงยาว เธอรู้สึกได้เลยว่าได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแตกดังเพล้ง! “ถ้างั้นพ่อจะมายกตัวอย่างของลูกว่าชอบผู้ชายทำไมละ แม่ก็เลยเข้าใจผิด นึกว่าพ่อถามกระทบชิ่งกลับมาที่ตัวเองน่ะสิ!”

 

ฟังแล้วคนเป็นสามีก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากจะบอกเหลือเกินว่าที่ถามน่ะไม่ได้กะจะกระทบชิ่งเข้าตัวเอง แต่เขาถามเพื่อชี้โพรงให้แม่กระรอกดูต่างหาก ว่าลูกกระรอกน่ะชอบผู้ชาย แถมยังจับคู่กันเองในบ้านด้วย!

 

“ไม่พูดกับแม่แล้ว ไปนอนดีกว่า” ซึงวอนลุกหนีทันที ด้วยความรู้สึกเสียเส้นเป็นอย่างมากที่ภรรยาไม่รับรู้อะไรบ้างเลย แถมยังมาคิดว่าเขาจะกลายเป็นเกย์ไปซะอีก

 

ร่างสูงกำลังจะเดินนำกลับห้อง แต่เสียงของภรรยาดังตามไล่หลังมาเสียก่อน

 

“ถ้างั้นพ่อละคิดยังไง? ถ้า...ลูกชายของเราจะมีแฟนเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่”

 

!!!

 

ซึงวอนชะงักดังกึกพร้อมกับหันหน้าขวับกลับมาทันที เขาใช้ตาเหลือกโตจับจ้องภรรยาด้วยความตกใจ ในขณะที่ฮยอนอาทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างที่ทำเอาคนฟังได้แต่นิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก

 

“อืม...สรุปว่าครอบครัวเราคงจะไม่มีสมาชิกเพิ่มแล้วสินะ แถมตำแหน่งสะใภ้ก็ไม่ต้องหาให้ยุ่งยากแล้วด้วย...ก็นะ คนที่มีก็ดีอยู่แล้วนี่...ว่างั้นไหมคะคุณ”

 

นี่! นี่สรุปว่าเมียเขารู้!!

 

ทั้งๆที่ทั้งเขาทั้งภรรยาต่างไม่ค่อยอยู่บ้าน เพราะต้องออกไปทำงานซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ฮยอนอากลับรู้...ดูจากท่าทางเมื่อกี้แล้วเขามั่นใจว่าเธอรู้มานานแล้วด้วย เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าเธอรู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็เม่านั้น

 

อา...สัญชาตญาณผู้หญิงนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ 

 

 

 

 “อรุณสวัสดิ์ฮะแม่ใหญ่”

 

เมื่อได้ยินเสียงทักทายยามเช้าตามปกติ ใบหน้าอวบอูมแต่ดูอ่อนกว่าวัยก็ละจากหม้อซุป หันกลับมาทักตอบด้วยรอยยิ้ม

 

“อรุณสวัสดิ์จ้ะจียง...!!” ทักตอบกลับไปได้นิดเดียว คนเป็นแม่ก็ชะงักค้าง ตาโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ จากนั้นก็...

 

“ว๊าย!! ตายแล้ว!! ทำไมหน้าหนูเป็นอย่างนี้ละคะลูก!” ฮยอนอาร้องอุทานเสียงสูง เมื่อกี้นางตกใจจนเกือบทำทัพพีตกพื้นทันทีที่เห็นใบหน้าซีดเซียว แถมยังโทรมสุดขีดของลูกชายคนเล็ก

 

“ก็..ก็เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะฮะ” จียงตอบปัดๆ เขาไม่อยากให้แม่บุญธรรมรู้ว่าเมื่อคืนเขายิ่งกว่านอนไม่หลับซะอีก ทว่า...

 

“นอนร้องไห้จนหลับไปด้วยใช่มั๊ยเนี่ย ดูซิตาบวมปูดเชียว” คนเป็นแม่ยิ้มอย่างรู้ทัน ซึ่งคนเป็นลูกนั้นก็ได้แต่ส่งยิ้มยิ้มแหยๆตอบกลับไป

 

“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเอาอะไรเย็นๆประคบตาไว้สักหน่อยก็หายแล้ว” ฮยอนอาว่าพลางวางทัพพี ก่อนจะเดินไปหยิบ Clod pack ออกมาจากตู้เย็น แล้วก็ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆมาห่อไว้อีกชั้นหนึ่ง

 

“เอานี่ประคบไว้ที่ตาซักสิบนาทีนะจียง หนูไปนอนประคบตรงโซฟาก็ได้ ไม่ต้องช่วยแม่หรอก อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว”

 

“ขอบคุณฮะ” จียงคลี่ยิ้มบางเมื่อรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่อีกฝ่ายมีให้ ร่างบางกำลังจะเดินถืออุปกรณ์ประคบตาเดินไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น แต่กลับได้ยินเสียงคนเป็นแม่ไล่ตามหลังมา

 

“ประคบเสร็จแล้วก็ไปปลุกพี่ชายของจียงลงมาทานข้าวด้วยนะลูก”

 

ได้ยินอย่างนั้นจียงก็หันขวับกลับไปหาคนเป็นแม่ด้วยรอยยิ้มยินดีเต็มใบหน้า

 

“ได้ฮะ จียงจะรีบไปตามพี่ชายลงมา” ว่าแล้วร่างเล็กก็ทำท่าจะวิ่งไปทางบันไดที่เชื่อมขึ้นชั้นสอง โดยลืมไปแล้วละว่าต้องประคบเย็นให้เสร็จก่อน

 

“เอ๊ะ! อ้าว..จียง” เห็นลูกชายรีบร้อนมากไป ฮยอนอาก็อยากจะเตือน แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากพูดประโยคถัดไป ลูกชายคนเล็กกลับถูกคว้าแขนเอาไว้ก่อน

 

“จะไปไหนน่ะจียง” ซึงวอนที่เดินสวนเข้ามาในครัวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ในขณะคนเป็นลูกชายหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่เห็นหน้าบิดา

 

“เอ่อ..จียงจะไปนอนประคบตาฮะพ่อใหญ่” จียงโกหกทันควัน แต่ความจริงจะเรียกว่าโกหกก็ไม่ถูกนัก เพราะตอนแรกเขาก็กะจะไปนอนประคบตาจริงๆ

 

“เหรอ งั้นลูกก็ไปเถอะ เดี๋ยวพ่อช่วยแม่เค้าเอง”

 

“ได้ฮะ” จียงรีบรับคำ เขาโล่งใจที่พ่อไม่สงสัย ร่างบางตั้งใจจะลองขอพ่อใหญ่ทีหลัง ขอให้ท่านอนุญาตให้เขาไปปลุกพี่ชายได้เมื่อจัดการกับดวงตาบวมช้ำของตนเสร็จ ทว่า...

 

“ประคบเสร็จแล้วก็มานั่งรอที่โต๊ะกินข้าวเลยนะลูก ส่วนไอ้เจ้าคุณชายสายเสมอน่ะ พ่อจะไปปลุกมันเอง”

 

โดนดักทางมาอย่างนั้น ใจที่เคยพองโตก็ห่อเหี่ยวลงทันใด จียงได้แต่เดินไปทิ้งตัวนอนที่โซฟาอย่างเศร้าสร้อย โดยมีคนเป็นแม่มองตามด้วยความเป็นห่วงแกมขัดใจ

 

เพี๊ยะ!

 

“โอ๊ย! แม่ตีพ่อทำไมเนี่ย!” ซึงวอนลูบแขนตัวเองที่อยู่ๆก็ถูกภรรยาทำร้ายด้วยความมึนงงสงสัย

 

“หึ!” แต่ฮยอนอาสะบัดหน้าหนีสามีไปอีกทางด้วยความหมันไส้โดยไม่พูดอะไร

 

ไม่เป็นไรนะจียง พ่อลูกชาย 2 in 1 ของแม่...

 

หนูอุตส่าจะกลายมาเป็นลูกสะใภ้ให้แม่อีกตำแหน่งทั้งที งานนี้แม่จะช่วยให้พวกลูกๆสมหวังเอง...  

 
 

 

 

TBC.

 

 

 

Note:  1IPD ย่อมาจาก Inpatient Department หมายถึง แผนกรักษาผู้ป่วยในของโรงพยาบาล

 
 
 
 
 
Ps.  สวัสดีค่า คัทจังเองนะคะ

โผล่มาอีกครั้งหลังจากหายหัวไปนาน ต้องขอโทษทุกๆคนจริงๆนะคะ

ไม่อยากจะแก้ตัวอะไร เพราะที่หายไปมันเป็นความผิดของคัทเองจริงๆ

กลับมาก็เลยอยากจะไถ่โทษที่ปล่อยให้ทุกคนรอนาน ทำให้เสียความรู้สึก

นอกจากจะเอาฟิคมาลงให้อ่านต่อกันแล้ว ก็จะมีของมาแจกเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ติดตามฟิคของคัทด้วย

แต่จะให้แจกให้ครบทุกคนคัทก็ไม่ไหว เอาเป็นมาร่วมเล่นเกมชิงรางวัลด้วยกันดีกว่านะคะ

 

กติกามีดังนี้...

  1. ตอบคำถามว่า “ในเรื่อง twist around พี่ซึงฮยอนกับน้องจียงอายุห่างกันเท่าไหร่?” (ใบ้ให้ว่าหน่วยเป็น ปี นะคะ อิอิ)
  2. คอมเม้นตามใจ จะด่าว่าที่หายไป จะติจะชมฟิค หรืออยากจะบ่น อยากจะบอกอะไรคัทก็ได้ทั้งนั้น ความยาวไม่จำกัด ขอแค่เม้นกลับมาพร้อมกับตอบคำถามให้ถูกก็พอ ^^
  3. ของรางวัลมี 10 ชิ้น รางวัลที่หนึ่งเป็นเข็มกลัดลาย GD sticker LINE  กับโปสการ์ด 1 ใบ ส่วนอีก 9 รางวัลที่เหลือเป็นโปสการ์ด BIGBANG 1 ใบ คละแบบคละลาย ตามรูปที่ลงมาให้ดูเป็นตัวอย่างนะคะ




ประกาศรางวัลผู้โชคดีที่ตอบคำถามถูกต้อง เลือกมา 10 คนโดยวิธีจับฉลาก(จากจำนวนคนที่ตอบถูกพร้อมเม้นโดนใจ)
ประกาศผลคนที่ได้รับรางวัลในวันที่ลงฟิคตอนถัดไป (สัญญาว่าจะมาลงให้ภายใน 2 อาทิตย์ จะไม่หายไปแล้วววว)

 

 

Ps.2 ขอบคุณจากใจสำหรับการติดตาม หวังว่าจะมาร่วมสนุกกันเยอะๆนะคะ คัทจับแจกฟรี ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น ^^

เจอกันตอนหน้า รู้สึกว่าจะเป็นตอนจบละ(มั้ง)

มาร่วมลุ้นกันต่อด้วยนะคะ ^^

 

 
 

edit @ 17 Jun 2013 17:30:20 by katsuki_pri

Comment

Comment:

Tweet

น้องจีกับชเวห่างกัน 7 ปีค่ะ ^^"
ชอบฟิคฟิคของพี่คัทจังที่สุดแล้ว(จริงๆนะ ไม่ได้อวย :) ) ตอนหลงเข้ามาอ่านครั้งแรกก็ชอบเลย ตามอ่านทุกฟิคทุกตอนของพี่คัท ตั้งแต่ Lucky in Unlucky จนถึง Twist around2-9 เลย สนุกทุเรื่องเลยค่ะ เนื้อหาดีทุกเรื่อง แนวเปลี่ยนไปเรื่อย ไม่น่าเบื่อ ตอนนึงอ่านประมาณ4-5ครั้ง (แอบรอฟิคโจรอยู่นะคะ555)
Ps.ติดตามอ่านเสมอค่ะ 

#11 By KIZ on 2013-06-23 14:19

กรี๊ดดดด คุณพ่อ 
จะให้น้องจียงคนงามไปเป็นสะใภ้บ้านอื่นหรือยังไงค่ะ !
เดี๋ยวจะเสียดาย คอยดูเถอะ !
 
งื้ออออออ รอบหน้าจะเป็นไงเนี่ย
แม่ให้ผ่าน แต่พ่อไม่ให้ T^T
โอ้ยยย เขาจะรักกันปล่อยเขาเถอะนะ
พ่อนะะะะะะะะะะะ ะ .

พี่คัทหายไปนานมากอ่ะ คิดถึงมากๆ
แบบเข้ามาในบล็อคเกือบทุกวัน แล้วพอมาวันนี้
เพิ่งนึกขึ้นได้ เจอฟิคอัพแล้ว ดีใจ TOT 
กิจกรรมน่าสนใจค่ะ 
ขอตอบ . ลุงท็อปกับน้องจี ห่างกัน 7 ปีค่ะ !
#แอบวิ่งไปหยิบหนังสือมาดู  
5555 . 
จะรอตอนต่อไปค่ะ 

#10 By zolkie (103.7.57.18|125.24.57.101) on 2013-06-20 21:23

7 ปีค่ะ
พี่คัทหายไปนานมากกกกกกกกกกกกก ในที่สุดก็กลับมาสักทีค่ะ ตอนนี้ไม่รู้จะสงสารใครดี จริงๆก็แอบสงสารพ่อนะคะ เป็นใครก็ทำใจได้ยาก หวังงว่าเรื่องทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ
พี่คัทจะไม่ต่อ Top of the thief แล้วหรือคะ??

#9 By Yingiiz (103.7.57.18|182.52.215.222) on 2013-06-18 22:53

กลับมาแล้ว ในที่สุดไรท์เตอร์ก็กลับมา ดีใจมากเลย
อ่านตอนนี้แล้วฮานะ แม้เหตุการณ์จะค่อนข้างตึงเครียด
แต่ฮาพ่อกับแม่มากอะ แต่ก็แอบสงสารจีกับท็อป
ถึงงั้นก็เชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี
สู้ค่ะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้น้า
อ้อ! ลืมตอบคำถาม...ขอตอบว่าทั้งสองคนอายุห่างกัน 7 ปีค่ะ
ไปอ่านทวนมาและ แหะๆ

#8 By gounnie (103.7.57.18|1.1.173.178) on 2013-06-18 20:37

โอ๊ยยยย ปวดใจ
พ่อใหญ่ทำไมใจร้ายแบบนนี้
คนเค้ารักกันนะ
อย่าแยกเลย
จียงก็น่ารักขนาดนี้
คุณแม่ก็ไฟเขียวด้วย
เชื่อว่าไม่นานต้องสำเร็จ
 
จะอดทนรอวันนั้น
คุณคุทจังหายไปนานมาก
คิดถึงมาก
อย่าหายไปนานๆเลยนะค่ะ
เป็นห่วงและคิดถึง
จริงๆนะ
รอตอนต่อไปด้วย
อ้อ อายุสองคนนี้ห่างกันเท่าไหร่อ่ะ จำไม่ได้
แปดปีป่ะค่ะ??

#7 By mintaname on 2013-06-17 23:53

ขอตอบนะคะว่า ห่างกัน 7 ปี
ตอนนี้จีก็น่ารักอีกเเล้ว ถึงเเม้จะโดนกีดกัน เเต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ เชื่อว่าเดี๋ยวพ่อก็ต้องเข้าใจเเน่ๆ
big smile
สู้ๆนะคะ รอติดตามตอนหน้าค่ะ

#6 By Pro pro Luv (103.7.57.18|1.1.156.124) on 2013-06-17 23:13

ถ้าจําไม่ผิด น่าจะ 8 ปี น่ะมีแม่เอาใจช่วยไม่ต้องกลัวน่ะทอป สู้ๆ

#5 By matemgvip on 2013-06-17 21:27

อ้าายยยย คิดถึงพี่มากๆเลย เข้ามาดูทุกวันว่าอัพรึยัง
น่ารักใสๆใมากค่ะตอนนี้ จีน่ารักมากกกกกกกก
ปล. ห่างกัน 7 ปีค่ะ
ปล2.สู้ๆนะค่ะเราติดตามอยู่

#4 By อิง (103.7.57.18|115.67.162.122) on 2013-06-17 21:09

5555ชเวโดนทำร้ายเอิ๊กเอิ๊กชอบใจ.ตอนนื่น่ารักมากอะพิ่ค่ะคุณแม่น่ารักมากๆเลย.ชอบชอบค่ะ^`^แอบบ่นไม่ได้ของแจกอยากได้แต่นึกไม่ออกอดเบย

#3 By mukne (103.7.57.18|49.231.117.212) on 2013-06-17 19:48

อ๊ากกกก รีบตอบก่อน ไม่รู้ถูกป่าว

1. น่าจะ 7 ปีมั้งนะ
2. อยากบอกคัทจังว่า ถึงจะช้าแต่ไม่เป็นไร ขอแค่อย่าหายไปก็พอ ยังไงก็รออยู่แล้ว เป็นกำลังใจให้นะคะ เห็นบอกว่าตอนหน้าจะจบ ใจหายเลย อยากอ่านน้องจียงกับพี่ท็อปนานๆ ช่วงนี้ยิ่งมีแต่ข่าวดราม่า อยากอ่านเรื่องหวานๆให้หัวใจกระชุ่มกระชวย อิอิ

#2 By minnie-g (103.7.57.18|1.1.151.40) on 2013-06-17 19:33

1.8 ปีมั่งคะ
2.คือชอบฟิคเรื่องนี้มาก ๆ ติดตามตั้งแต่ภาคแรกมีครบทุกรสเลยจริง ๆ  ขอบคุณมาก ๆ เนอะที่คิดแต่งและอัพให้อ่าน♥

#1 By prangjup on 2013-06-17 19:21

katsuki_pri View my profile

Recommend