[SF] Unexpected Love 2nd

posted on 24 Feb 2014 01:19 by katsukipri in fic

Unexpected Love

 

Status :   Short Fic 2/4

Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]

Author: Kat Jung

Copyreader : ~HaRuChUn~_1218 >///<

Genre: Yaoi, AU

Rating:  PG-15+  ^^ 
  
"Gosan no Heart" by Chise Ogawa



Note : กลับมาแบบสั้นๆ เพราะรีบมาก(เกินไป)

 

 

 

 

 

 

Unexpected Love

 

 

 

Unexpected 2nd: Just Know

 

 

 

“เฮ้ย! ไอ้ยองเบ นั่นมันไอ้จียงนี่หว่า ทำไมมันกลับไปอี๋อ๋อกับผู้หญิงอีกแล้ววะ!”

 

ทงยอง เบเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวแล้วหันไปมองตามที่เพื่อนข้างกายชี้บอก แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นร่างผอมบางของเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กกำลังเดินตรงมาทางเขาพร้อมกับ เด็กสาวที่เดินควงแขนขนาบข้างเจ้านั่นมาอีกสองคน

 

“ไงมึง” จียงทักพร้อมกับนั่งลงตรงหน้าเพื่อนเช่นเดียวกับอีกสองสาวที่ค่อยๆนั่งตามลงมา

 

“ก็ไม่ไง” ยองเบตอบเพื่อนอย่างขอไปที ก่อนจะถามต่ออย่างสงสัยเต็มที่หลังจากนั่งรอให้สองสาวลุกออกไปซื้อข้าวกลางวันแล้ว

 

“มึงแหละจียง ไหงควงสองคนนี้มาละวะ?”

 

“ทำไม ละ? แปลกตรงไหน สองคนนี้ก็มินจีกับแชรินไง เมื่อก่อนมึงก็เห็นนี่ว่าไปไหนมาไหนกับกูบ่อยๆ” จียงถามกลับอย่างสบายใจผิดกับเพื่อนสนิทที่รู้สึกกระวนกระวายใจนัก

 

“เออ เมื่อก่อนน่ะก็ใช่! แต่ตอนนี้มันไม่ได้โว๊ย!” ยองเบแทบจะทุบโต๊ะอยู่รอมร่อ แต่เขาก็ยังพยายามข่มอารมณ์ไว้ ด้วยไม่อยากเป็นจุดสนใจกลางโรงอาหาร ณ เวลาที่คนพลุกพล่านที่สุดอย่างตอนนี้ เพราะแค่นี้เสียงกระซิบกระซาบกับสายตาหลายคู่ที่มองมาก็แทบทำให้เขาจะเป็น บ้าตายอยู่แล้ว

 

“ทำไม”

 

“ยัง จะถามอีก” ยองเบถอนหายใจหนัก เขาแทบจะยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความกลุ้มใจกับนิสัยของเพื่อนตัวเอง “ตอนนี้มึงคบกับพี่ซึงฮยอนอยู่ไม่ใช่เหรอไงจียง แล้วเมื่อกี้ที่มึงเดินมาหากูเนี่ย มึงไม่เห็นหรือไงว่าพี่เขานั่งอยู่ตรงไหน มึงเดินผ่านโต๊ะพวกพี่เขามาทั้งที่ควงผู้หญิงคนอื่นมาด้วยเนี่ยนะ!”

 

“ก็แล้วไงละ” จียงยักไหล่อย่างไม่สนใจ “กูก็แค่เล่นๆเหมือนเคยน่ะแหละ มึงจะคิดมากทำไม”

 

“เฮ้อ...” ได้ยินแบบนั้นแล้วยองเบก็ได้แต่ถอนหายใจหนักๆอย่างหน่ายๆอีกครั้งหนึ่ง “งั้นก็สุดแท้แต่ใจมึงก็แล้วกัน”

 

ทิ้ง ท้ายไว้แค่นั้น ยองเบก็กลับไปนั่งกินข้าวเงียบๆต่อ ซึ่งก็พอดีกับที่สองสาวรุ่นน้องอย่างมินจีกับแชรินเดินกลับมาพร้อมอาหารและ เครื่องดื่มที่พวกเธออาสาไปซื้อมาให้พอดี

 

“กินข้าวกันค่ะพี่จียง”

 

“อืม” จียงรับจานข้าวมาจากมินจีแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตากินเพราะหิวเต็มทีแล้วเหมือน กัน ระหว่างนั้นเขาก็พยายามไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบรอบกาย ทั้งพูดในเชิงต่อว่าหรือเสียดสี แถมยังมีบางคนคิดจะอาสาไปปลอบใจซึงฮยอนให้อีกต่างหาก

 

แต่แล้วยังไงละ คิดว่าเขาจะสนใจเสียงนกเสียงกาเสียงหมาเห่าหอนพวกนั้นหรือไง ใครจะพูดอย่างไรก็ช่าง สุดท้ายตัวเขาก็ยังเป็นเขาอยู่ดี!

 

คนอย่างควอนจียงคนนี้ ไม่มีทางเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครได้หรอก!

 

//////////unexpected love//////////

 

“หนักโว๊ย!!”

 

จี ยงสบถบ่นขณะหอบรายงานตั้งใหญ่ซึ่งเป็นรายงานฉบับสุดท้ายก่อนสอบกลางภาคที่ เพื่อนร่วมชั้นเรียนมอบหมายกึ่งใช้งานให้เขาเอาไปส่งอาจารย์ประจำวิชาที่ ห้องพักหลังเลิกเรียน

 

“ไอ้ ยองเบ คอยดูเถอะมึง คราวหน้ามึงโดนดีแน่!” เขาเอ่ยคาดโทษไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ซึ่งเป็นหัวโจกยุแยงให้เพื่อนๆร่วมชั้นปีต่างใช้แรงงานเขาในครั้งนี้ ซึ่งที่ผ่านมาร้อยวันพันปี งานใช้แรงแบบนี้ไม่เคยตกถึงมือเขาสักที มาวันนี้ไม่รู้พวกเพื่อนๆเป็นอะไรกันไปหมดถึงมารุมใช้เขาเอาๆ แม้กระทั่งพวกผู้หญิงที่เคยเอ็นดูเขาก็ยังเรียกใช้

 

อะไรวะ ไม่ใช่ว่าโดนหมันไส้เข้าแล้วหรอกนะ

 

จี ยงคิดอย่างสงสัย และขณะที่ใจคิดสะระตะไปเรื่อย อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่ากองรายงานอันหนักอึ้งที่ตัวเองหอบมามันเบาขึ้นอย่าง กะทันหัน แล้วพอเงยหน้าขึ้นมองเขาก็พบกับชายร่างสูงที่แสนจะคุ้นตา โดยเฉพาะช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมานี้

 

“ให้ พี่ช่วยก็แล้วกัน” ซึงฮยอนบอกหลังจากแบ่งรายงานมากกว่าครึ่งกองไปช่วยถือไว้ ซึ่งจียงก็ยิ่งกว่าเต็มใจให้อีกฝ่ายช่วยเหลือโดยไม่ได้คิดเกรงอก เกรงใจใดๆทั้งสิ้น

 

ดีซะอีก เพราะเขาหนักจะตายอยู่แล้ว

 

“อ่า...ขอบคุณนะพี่”

 

“อืม ไม่เป็นไร” 

 

จบ คำกล่าวขอบคุณและคำกล่าวแสดงน้ำใจ ทั้งสองคนก็เริ่มเดินต่อโดยที่ต่างคนต่างเงียบไปเหมือนไม่รู้จะคุยอะไรกัน ต่อดี และก่อนที่บรรยากาศจะชวนอึดอัดไปมากกว่านี้ รุ่นพี่อย่างซึงฮยอนก็เลยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

 

“เมื่อ วานนี้ดูเหมือนพี่จะฝืนนายมากไปหน่อย วันนี้ก็เลยอดรู้สึกเป็นห่วงนายไม่ได้ แต่เมื่อกลางวันเห็นนายยังร่าเริงกับเพื่อนๆไม่เปลี่ยนแบบนั้นก็ค่อยรู้สึก วางใจได้หน่อยละนะ” ซึงฮยอนพูดแล้วก็หันมายิ้มให้ แต่พอเห็นจียงเอาแต่เดินก้มหน้าเงียบๆอยู่ข้างกาย ชายหนุ่มที่ถูกปล่อยให้ยิ้มเก้อก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดสิ่งที่เขาต้องการบอกกับอีกฝ่ายต่อไป

 

“แต่ว่านะ...พอคิดอีกทีในฐานะคนรักแล้ว มันก็เลยรู้สึก ’หึง’ ขึ้นมานิดหน่อยละมั้ง”

 

ได้ฟังอย่างนั้นแล้วจียงก็ชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มเยาะออกมา

 

“เห? ที่พูดมานั่นพี่พูดจริงอ่ะ?” ร่างบางถามกลั้วหัวเราะ “อย่าบอกนะว่าพี่คิดจริงจังกับการ ’เล่นเป็นแฟน’ ของพวกเราน่ะ ถึงแม้ว่าเมื่อวานเราจะมีอะไรกัน แต่มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้นซะหน่อย”

 

จียงยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจอะไร ก่อนจะพูดต่อ

 

“ผมก็รู้สึกขอบคุณนะที่พี่อุตส่าห์เป็นห่วง แต่จริงจังมากไปมันก็น่ารำคาญออกนะผมว่า”

 

“อ้อ นั่นสินะ”  ซึงฮยอนเอ่ยเสียงนิ่งๆติดจะเย็นชา “ฉันก็เกือบลืมไปแล้วสิว่านายมันเป็นคนนิสัยแบบนี้”

 

พูด จบซึงฮยอนก็เห็นจียงเดินดุ่มๆไปเหมือนไม่อยากสนใจเขา เห็นแบบนั้นแล้วใบหน้าคมก็ยิ่งนิ่ง ร่างสูงเร่งเท้าเดินตามไปพร้อมกับคว้าไหล่บางข้างหนึ่งไว้เพื่อต้องการให้ อีกฝ่ายหยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากันดีๆ แต่แล้ว...

 

เฮือก!

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

จียงสะดุ้งตกใจและเผลอสะบัดตัวหนีจากมือใหญ่จนทำให้รายงานทั้งกองในอ้อมแขนตกลงพื้นทั้งหมด

 

“อ๊ะ! บ้าชะมัด!”

 

ซึง ฮยอนยืนนิ่งดูเจ้าของร่างบางที่เริ่มลนลานย่อตัวลงไปเก็บเอกสารที่เจ้าตัวทำ หล่นเอง ยอมรับตามตรงว่าตอนแรกเขาก็ตกใจกับปฏิกิริยาตอบสนองของจียงที่มีต่อสัมผัส ของเขาอยู่เหมือนกัน แต่พอมองเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงจางๆของอีกฝ่ายแล้ว มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น

 

หึ!

 

“ทำอะไรน่ะพี่!!” จียงร้องถามอย่างไม่พอใจเมื่อโดนอีกฝ่ายจับต้นแขนแล้วดึงรั้งให้ยืนขึ้น โดยที่ยังเก็บรายงานกลับมาไม่เสร็จ

 

“นี่! ปล่อยนะ! ผมจะทำงาน!!”

 

ซึง ฮยอนไม่สนใจคำประท้วงนั้น ขณะเดียวกันก็ดันร่างจียงที่ดิ้นรนขัดขืนให้ถอยหลัง ก่อนจะใช้ร่างกายของเขาทั้งหมดกักขังอีกฝ่ายไว้กับกำแพงของระเบียงทางเดิน อันร้างไร้ผู้คน

 

“พี่...พี่ ซึงฮยอนจะ..ทำอะไร?” จียงตะกุกตะกักถามพร้อมใบหน้าที่เริ่มซีดเผือดลงด้วยความตื่นกลัว เมื่อตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เริ่มไม่น่าไว้วางใจขึ้นมา

 

“นั่น สิ จะทำอะไรดีนะ” ซึงฮยอนแกล้งพูด ขณะจ้องเจ้าของใบหน้าเรียวเล็กที่ทำยังไงก็เอาแต่หลบตาเขาเหมือนไม่คนกล้า สู้หน้ากัน แถมกายบางก็สั่นอย่างกับเจ้าเข้า

 

“นี่ จียง นายรู้อะไรไหม?” เขาถามอีกฝ่ายที่เอาแต่ยืนเงียบ พร้อมกับเชยคางให้ฝ่ายนั้นหันมามองที่เขา “พอเห็นนายที่เป็นแบบนี้แล้วฉันรู้สึกยังไง?”

 

“...” จียงที่ไม่รู้จะตอบอะไรได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร จึงได้แต่มองกลับไปด้วยสายตาที่เหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มแก่ แต่พอเห็นแบบนั้นแล้วซึงฮยอนก็ยิ่งยิ้ม...ยิ้มที่เหมือนตัวร้ายเข้าไปทุกที ในความคิดของจียง

 

“ถ้า ไม่รู้ งั้นฉันก็จะบอกให้” ว่าพลางใช้แขนสอด ซึงฮยอนโอบกอดร่างบางเข้ามาจนชิด แนบสนิทแบบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน การกระทำนั้นทำให้จียงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากปราการอ้อมกอดของอีกฝ่ายเท่าไรก็ ไม่เป็นผล จึงได้แต่จำทนฟังอีกฝ่ายพูดเสียงกระซิบอยู่ข้างใบหู

 

“ทุก ครั้งที่เห็นนายตัวสั่นอย่างกับลูกนกตกจากรังเวลาอยู่ในอ้อมแขนของฉัน เหมือนเมื่อวานก็ดีหรือตอนนี้ก็ดี ตัวนายที่เป็นอย่างนี้มันทำให้ฉันรู้สึก...โคตรจะมีอารมณ์เลยละรู้มั๊ย”

 

ประโยค ที่ได้ยินนั้นทำให้จียงต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจซ้ำสอง แต่แล้วยังไม่ทันที่สมองของเขาจะคิดประมวลผลถึงถ้อยคำที่คาดไม่ถึงนั้น ร่างบางก็ต้องตกใจซ้ำอีกครั้งในเวลาไล่เลี่ยกันแค่ไม่กี่วินาที เนื่องจากตัวเขากำลังถูกร่างสูงจู่โจมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 

นี่คนอย่างเขา...คนอย่างควอนจียงโดนจับได้ยังไง?

 

“อ๊ะ! ทำอะไรน่ะ! ปล่อยผมนะ!” จียงพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นจากริมฝีปากหยักที่ตามมาขบเม้มตรงริมใบหู แกล้งให้เขาสั่นสะท้านเล่น ก่อนจะเบนเข็มเปลี่ยนตำแหน่งไปยังส่วนอื่นๆบ้าง ไม่ว่าจะเป็น เรือนผม หน้าผาก ปลายจมูก ปรางแก้ม สันคาง ลามไปถึงซอกคอและแผ่นอก ราวกับอีกฝ่ายจงใจใช้จูบพันธนาการตัวเขาไว้ไม่ให้ไปไหน

 

อา...นี่เขาพลาดที่ตรงไหนกันนะ?

 

“หยุด นะ! อะ..อื้อ!!” คราวนี้เป็นริมฝีปากที่ถูกทาบประกบ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่ออากาศที่ใช้หายใจถูกช่วงชิง ความร้อนส่งผ่านมาจากทุกส่วนที่แนบชิดจนหนักอึ้งไปทั้งกาย ร้อนเหมือนกับจะลุกไหม้ลงไปถึงจิตใจ

 

จี ยงรู้สึกว่าทุกครั้งที่ซึงฮยอนอยู่ใกล้ๆ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเขาเองจะเริ่มควบคุมไม่ได้ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปไม่เป็นไปตามที่เขาคิด เหมือนเช่นตอนนี้ ที่หยาดน้ำร้อนผ่าวค่อยๆไหลลงมาจากหางตาโดยไม่รู้ตัว...

 

“พ..พอทีเถอะ ผม..ขอร้องละ...” จียงหายใจหอบขณะร้องขอ หลังจากริมฝีปากที่เริ่มบวมช้ำถูกปล่อยให้เป็นอิสระในหลายอึดใจต่อมา

 

“แล้ว ทำไมพี่ถึงต้องทำตามที่นายบอกด้วยละจียง?” ซึงฮยอนถามกลับ ในขณะที่แขนยังคงโอบกอดร่างบางเอาไว้แนบกายโดยไม่ยอมปล่อย เขาทำตัวเหมือนไม่สนใจคำขอร้องของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังให้โอกาส...

 

โอกาส...ที่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายทั้งสำหรับตัวเขาเองและคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะตัดสินใจขั้นเด็ดขาดลงไป

 

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถ้าต้องการให้พี่หยุด นายก็ลองบอกเหตุผลมาสักข้อสิ เหตุผลอะไรก็ได้ที่นายคิดว่าพูดแล้วพี่จะเชื่อฟังนาย”

 

ทำไมถึงไม่เคยรู้ตัวมาก่อน...

 

“ก็...ก็เพราะ ผม...ผมก็..เอ่อ...”

 

“อะไรละ? อ้ำอึ้งจนไม่รู้เรื่องแบบนี้ พี่ไม่ปล่อยหรอกนะ!”

 

“ก็...”

 

“เร็วสิ!”

 

“ก็ถ้าหากพี่ยังไม่ยอมปล่อยผมไปสักที ผมก็อาจจะชอบพี่ขึ้นมาจริงๆแล้วน่ะสิ! เพราะงั้นก็ปล่อยผมไปสักทีจะได้ไหมละ!!”

 

บาง ครั้งการที่คนเราถูกกดดันให้พูดสิ่งที่ตกค้างอยู่ในใจออกไป พอได้พูดออกไปแล้วก็มันเหมือนจะหยุดไม่ได้ ดังเช่นจียงที่พอได้ตะโกนออกไปแล้วเขาก็พูดสิ่งที่คิดจนหมด แต่พอเจ้าตัวรู้ว่าพูดอะไรออกไปแล้วใบหน้าขาวก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จียงรู้สึกอายซะจนไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย แต่กระนั้นก็ยังไม่วายถูกมือใหญ่ช้อนคางให้หันมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งจนได้

 

“นาย นี่นะจียง ไม่รู้จักคิดก่อนพูดซะมั่งเลย” ซึงฮยอนตำหนิเสียงหน่ายๆ แต่ใบหน้าคมกลับแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม “พูดจาแบบนี้ออกมาไม่รู้หรือไงว่าผลที่ได้มันจะตรงกันข้ามกันน่ะ ฮึ?”

 

“เอ๊ะ? ด..อื้อ!!”

 

ยัง ไม่ทันได้พูดทักท้วงอะไร ริมฝีปากก็ถูกประกบอีกครั้ง และคราวนี้มันก็เนิ่นนาน แถมยังหวานล้ำซะจนจียงอดคิดไม่ได้ว่าเขาคงจะต้องสำลักความหวานนั้นตายไปใน วินาทีใดวินาทีหนึ่ง

 

ทำไมถึงไม่รู้ตัวเลยนะ...ว่าเขาได้เผลอ’ตกหลุมรัก’คนๆนี้ ไปตั้งแต่แรกแล้ว...       

 

 

//////////unexpected love//////////

 

To be continued

 

Unexpected 3rd : Crazy On

edit @ 24 Feb 2014 01:22:14 by katsuki_pri

Comment

Comment:

Tweet

อู๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พาร์ท2 สั้นๆ แต่ฟีลลิ่งมาเต็มคะ
คือน้องจีมึนปะลูก  กลัวชอบ อ่อๆๆๆ เข้าใจไง
น้องเป็นคนรักสนุกพอจะจริงจังกับใครเลยไม่กล้าใช่ปะ
แต่แบบพี่ท็อปอะ ............ อย่าแกล้งน้องดิ  
แต่แกล้งแบบนี้เค้าชอบละ 5555 เขินตามได้ปะ  นี่ต้องแอบยิ้มเล็กๆ
เดี๋ยวน้องที่นั่งเล่นข้างกันจะสงสัย พี่เป็นบ้าไปแล้ว 555
พอบอกความในใจไปแล้ว ต่อไปอะไรจะเกิดขึ้น พาร์ท 3 รอคุณอยู่ ^^

#3 By TemG_vipz,cr7 (101.51.243.248|101.51.243.248) on 2014-03-15 10:53

ขอบคุณนะคะ
ดีใจที่ชอบค่ะ

#2 By katsuki_pri on 2014-03-08 09:54

กรี๊ดดดดด หนูรอเสมอนะ ดูเพิ่งจะมาอ่านของ แล้วก็อ่านย้อนไปทุกเรื่องที่ เขี ยนเลย สนุกทุกเรื่องเลยค่ะ เพิ่งมีโอกาสได้เม้น เพราะเพิ่งสมัครได้ ขอเม้นรวบยอดเลยแล้วกัน สนุกมากๆค่ะ ทุกเรื่องเลย เรื่องนี้รอเสมอนะคะ ><

#1 By luckykoong on 2014-02-25 21:42

katsuki_pri View my profile

Recommend