[SF] Unexpected Love 3rd

posted on 08 Mar 2014 09:51 by katsukipri in fic

Unexpected Love

 

Status :   Short Fic 3/4

Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]

Author: Kat Jung

Copyreader : ~HaRuChUn~_1218 >///<

Genre: Yaoi, AU

Rating:  PG-15+  NC-17+^^ 
  
"Gosan no Heart" by Chise Ogawa



Note : กลับมาต่อแบบรีบๆ หากมีคำผิดโปรดอภัย

 

 

 

 

Unexpected%20Love.jpg

 

Unexpected Love

 

 

 

 

 

Unexpected 3rd: Crazy On

 

 

 

จียง กำลังมีแฟน และแฟนของเขาก็เป็นคนจริงจังมาก หลังจากลองคบกันเล่นๆมาพักหนึ่ง ตอนนี้พวกเขาก็เปลี่ยนมาคบหากันอย่างจริงจังได้อีกสักพักแล้วเหมือนกัน

 

ชเวซึงฮยอนซึ่ง เป็นแฟนคนแรกแถมยังเรียกได้ว่าเป็นรักครั้งแรกของควอนจียง นอกจากจะเป็นคนจริงจังแล้ว ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นยังเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งสูง ทั้งหล่อ ทั้งจริงใจและยังใจดี จึงมีผู้หญิงหลายต่อหลายคนมารุมล้อมและแย่งชิงเพื่อให้มีโอกาสได้ใกล้ชิด ด้วยสักครั้ง เรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าโหยหาของแท้

 

ซึ่งแม้จียงจะ มีผู้หญิงมารุมล้อมแทบไม่ต่างกัน แต่มันผิดกันตรงที่เขากับหญิงสาวเหล่านั้นต่างรู้กันว่าระหว่างพวกเขาเป็น เพียงความสัมพันธ์เพื่อความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ต่างคนต่างแสวงหาความสนุกจึงไม่ได้จ้องจะผูกมัดกัน ดังนั้นมันจึงไม่เหมือนพวกผู้หญิงที่มาล้อมหน้าล้อมหลังซึงฮยอนแต่อย่างใด

 

“ซึงฮยอนคะ วันนี้คุณว่างหรือเปล่า?” หญิงสาวรูปร่างอวบอิ่ม ดีกรีเป็นถึงดาวคณะบริหารธุรกิจปีเดียวกันกับชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างคาดหวัง ข้างๆกันเป็นหญิงสาวอีกสองคน ถึงไม่มีตำแหน่งค้ำประกัน แต่ก็สวยไม่แพ้กันแต่อย่างใด

 

“ไปเดินเล่นกับพวกเราไหมคะ?”

 

“ไม่ว่างหรอก หมอนั่นรอฉันอยู่” และเดือนที่กำลังถูกรายล้อมด้วยดาวก็พูดดับความหวังพวกนั้นลงทันทีโดยไม่คิด ปั้นแต่งคำหรืออ้อมค้อมใดๆ ยังความตกใจและไม่พอใจให้กับหญิงสาวที่เรื่องราวไม่เป็นอย่างที่คิด

 

“เอ๋!? นี่ซึงฮยอนยังคบกับเด็กนั่นอยู่อีกเหรอคะ!” ดาวคนสวยถามด้วยความคาดไม่ถึง “เด็กนั่นนิสัยเสียจะตาย นอกจากเจ้าชู้แล้วยังอวดดี ดูท่าดีทีเหลวยังไงไม่รู้”

 

“อ่า ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ” ซึงฮยอนยิ้มแหยตอบกลับไป เขาพยายามแก้ต่างให้คนที่กำลังถูกพูดถึงเสียๆหายๆ แต่สาวเจ้ากลับตัดบทเขา ไม่ยอมรับฟัง “ความจริงเจ้านั่นน่ะ...”

 

“ฉันว่าซึงฮยอนใจดีเกินไปมากกว่าค่ะ ที่จริงถ้าคุณรำคาญคนเหลาะแหละแบบนั้นก็บอกไปตรงๆเลยสิคะ”

 

“นั่นสิ ซึงฮยอนไม่ต้องไปเกรงใจหรอกค่ะ คนพรรณนั้นน่ะทิ้งๆไปซะเถอะ!”

สามสาว ประสานพลังกัน รับส่งถ้อยคำกันอย่างดี จนคนฟังอย่างซึงฮยอนได้แต่ยิ้มเจื่อนอย่างไม่รู้จะโต้ตอบกลับไปยังไง และในตอนที่สุภาพบุรุษหนึ่งเดียวในนั้นกำลังลำบากใจอย่างสุดแสน เสียงเรียกยืดยานแฝงความยียวนอันคุ้นเคยก็ดังแทรกเสียงเจื้อยแจ้วของกลุ่ม สาวๆขึ้นมา

 

“พี่ซึงฮยอนนนนนนนนนน”

 

!!!

 

สิ้นเสียงเรียก นั้น ทั้งคนถูกเรียกอย่างซึงฮยอน ทั้งสามสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รวมไปถึงใครอีกหลายคนที่กำลังเดินผ่านระเบียงทางเดินด้านล่างของตึกเรียน ต่างก็ต้องตกใจ เมื่อชายหนุ่มร่างบางคนหนึ่งกระโดดพรวดขึ้นมานั่งอยู่บนขอบหน้าต่างพร้อมกับ รั้งคอซึงฮยอนที่ยืนพิงอยู่ตรงนั้นให้แหงนเงยขึ้นรับจูบอย่างกะทันหัน

 

“รอนานไหม ที่รัก~” จียงเอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวานขณะนั่งกอดคอแฟนหนุ่มอยู่บนขอบหน้าต่าง การแสดงความรักที่แสนจะจงใจ และไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้นของร่างบางสร้างความเหนื่อยหน่ายอันหวานล้ำให้ กับร่างสูงทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

 

“หายไปไหนมา เนี่ยจียง?” ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นถามคนที่กอดคอเขาอยู่ด้านหลัง เขาหันไปให้ความสนใจกับท่าทางและน้ำเสียงของฝ่ายที่มาใหม่ จนแทบลืมไปแล้วว่ายังมีสาวๆอีกสามคนยืนอยู่ใกล้ๆ...และทุกอย่างก็เป็นไปโดย ไม่รู้ตัว

 

“เอาแบบบ้านพัก ต่างอากาศไปส่งอาจารย์แล้วก็เลยไปโรงอาหาร ไปซื้อขนมมานี่ไง” ว่าแล้วจียงก็ยื่นส่งห่อขนมที่เต็มไปด้วยลูกวาดสีชมพูขึ้นมาให้ดูด้วยใบหน้า อวดๆราวกับเด็กน้อย

 

“แสดงว่าเสร็จงานแล้วใช่ไหม? งั้นกลับบ้านกันเถอะ”

 

“อื้ม”

 

หลังจากซึงฮยอน เอ่ยปากชวน และมีเสียงตอบรับกลับมาแล้ว ร่างสูงจึงก้มลงไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองที่ก่อนหน้านี้เขาวางไว้กับพื้น ขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน และตอนที่เขาก้าวเท้าเดินนำออกไปหนึ่งก้าว ในจังหวะนั้นเองที่ซึงฮยอนรู้สึกถึงความผิดปกติ เนื่องจากยังไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดจากร่างบางอีกหลังจากตอบรับเขาด้วยคำพูด

 

และด้วยความ สงสัย คนชวนตั้งแต่แรกอย่างซึงฮยอนเลยต้องหันกลับไปดูใหม่ ก็พบว่าจียงยังคงนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างไม้ไม่ได้ขยับไปจากตำแหน่งเดิมเลยสัก นิด เห็นแบบนั้นแล้วคิ้วเข้มก็เลิกขึ้นเป็นเชิงถาม และคำตอบที่ได้รับกลับมาก็เป็นแขนเรียวที่ยกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มซุกซน

 

“อุ้มหน่อย~”

 

“...”

 

ซึงฮยอนกรอกตา พลางถอนหายใจออกมากับน้ำเสียงและท่วงท่าออดอ้อนราวกับเด็กไม่รู้จักโตของอีก ฝ่าย แต่สุดท้ายเขาก็ยังก้าวเข้าไปหาพร้อมกับสอดแขนอุ้มเด็กน้อยจียงที่ยิ้มร่าลง มายืนบนพื้น ท่ามกลางสายตาตื่นๆของผู้พบเห็น โดยเฉพาะสามสาวที่ยืนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ใกล้ๆ

 

“ขอบคุณครับ”

 

“อืม กลับกันเถอะ” ซึงฮยอนบอกพร้อมกับจับกระเป๋าของจียงมาถือไว้ซะเอง ร่างบางที่ได้เดินตัวปลิวสบายจึงเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มของแฟนหนุ่มเป็นการตอบ แทน ก่อนจะเดินควงแขนเคียงข้างกันไปทั้งอย่างนั้น

 

“จียง” พอเดินออกมาจากตึกเรียนไกลแล้ว ซึงฮยอนก็เอ่ยเรียกคนที่เดินผิวปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างๆไว้

 

“หืม? อะไรเหรอ?”

 

“ถ้าเป็นไปได้ นายก็อย่าไปยั่วอารมณ์ผู้หญิงพวกนั้นนักเลยน่า เมื่อกี้ตอนเราเดินออกมา พวกนั้นทำหน้าน่ากลัวจะตาย” ซึงฮยอนเตือนอย่างจริงจัง เพราะเขารู้ดีว่าพฤติกรรมที่อีกฝ่ายแสดงความรักกับเขาอย่างออกหน้าออกตา เมื่อครู่นี้ เป็นเพียงนิสัยไม่ดีที่แก้ไม่หายของแฟนเขาซึ่งชอบเหย้าแหย่แกล้งใครต่อใคร เขาไปทั่ว

 

ความจริงมันก็ ไม่ได้เป็นอะไรนักหนาหรอกที่จียงชอบไปหยอกไปแกล้งคนนั้นคนนี้เล่นอยู่บ่อยๆ แต่กับพวกผู้หญิงแบบเมื่อกี้ เขาค่อนข้างเป็นกังวล เพราะถ้าพวกนั้นถูกจียงปั่นหัวจนทนไม่ไหวและลุกขึ้นมาทำร้ายหรือทำอะไรคนของ เขาเข้าจะทำอย่างไรกัน ดังนั้น เขาจึงต้องเตือนร่างบางให้ระวังตัวไว้ก่อน ทว่า…

 

 “ไม่เอาอะ” จียงปฏิเสธแทบจะในทันที “ก็พี่ซึงฮยอนเป็นแฟนของผมนี่นา ผมจะทำอะไรกับพี่ก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน ใครจะคิดยังไงก็ช่างสิ”

 

“แล้วนายไม่กลัวโดนแก้แค้นคืนหรือไง?” ซึงฮยอนถามอย่างหนักใจ

 

“ไม่กลัวหรอก” ร่างบางยักไหล่เหมือนไม่สนใจอะไร ก่อนจะหันมาหรี่ตายิ้มใส่ราวกับเด็กซุกซน ซึ่งพอซึงฮยอนเห็นท่าทีดังนั้นแล้วก็คิ้วกระตุกราวกับล่วงรู้

ถึงชะตากรรมของตัวเอง

 

“เพราะผมรู้ว่า...ถ้าผมถูกทำร้ายขึ้นมาจริงๆ อัศวินที่จริงจังอย่างพี่ซึงฮยอนก็ต้องมาช่วยผมอยู่แล้ว ใช่ปะละ?”

 

“เฮ้อ~ ช่างเป็นคนที่แสนเอาแต่ใจจริงๆเลยนะ เจ้าหญิงของพี่เนี่ย”

 

พอได้ยินว่าคน รักยกให้เขาเป็นเจ้าหญิงที่แสนเอาแต่ใจของเจ้าตัว จียงก็หัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ ก่อนจะทวงขอในสิ่งที่ทำให้อัศวินสุดหล่อยิ่งทอดถอนใจหนักเข้าไปใหญ่

 

“ที่สำคัญกว่า เรื่องนี้ ก็คือที่พี่ซึงฮยอนบอกไว้เมื่อเช้าว่าหลังเลิกเรียนวันนี้จะพาผมไปกินซู ชิ... เพราะงั้นคุณแฟนอัศวินห้ามผิดสัญญากับเจ้าหญิงเด็ดขาดเลยนะ ไม่งั้นเจ้าหญิงไม่ยอมจริงๆด้วย!”

 

“เฮ้อ~ พี่มันบ้าไปเองสินะ ที่คิดจะสอนเด็กเอาแต่ใจอย่างนายน่ะ จียง”

 

แม้ซึงฮยอนจะ แสดงท่าทางเหมือนระอาเขาเต็มที่ หากแต่เสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินนั้นกลับฟังดูอ่อนโยนมาก ซึ่งจียงก็สัมผัสกระแสเสียงนั้นได้ และมั่นใจด้วยว่าคิดไม่ผิด เพราะฉะนั้น...

 

“ผมอยากกินหน้าปลาแซลมอน หน้าไข่หวาน หน้าหอยแครง แล้วก็ไข่หอยเม่นนะ”

 

“อืม”

 

“อ้อ! วันนี้ผมจะลองกินหน้าอานาโกะ (ปลาไหลทะเล) ไดวาเระ (ต้นอ่อนหัวไชเท้า) แล้วก็หน้าเนื้อวัวโกเบด้วยนะ”

 

“ตามใจ”

 

“แล้วพี่เลี้ยงปะ?”

 

“อือ”

 

“แฟนผมน่ารักที่สุดเลย~”

 

“...”

 

ใครจะว่าเขาเอา แต่ใจ เขาก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นจริง แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าควอนจียงคนนี้ไม่ผิดนะ! เพราะชเวซึงฮยอนที่คอยตามใจจนเขาได้ใจต่างหากละที่ผิด!

 

ดังนั้น ถ้าเขาจะเกาะติดเพื่อก่อกวนคนที่คอยตามใจจนเขาแทบเสียคนแบบนี้มันก็สมควรแล้ว ใช่ไหมละ?

 

//////////unexpected love//////////

 

 

“ร้อนอ้ะ!! ทำไมมันร้อนอย่างนี้วะ!!”

 

จียงบ่นอุบ แม้จะกินไอศกรีม(ที่แฟนเลี้ยง)หมดไปแล้วแท่งหนึ่ง และตอนนี้ก็กำลังกินแท่งที่สอง(แฟนเลี้ยงเหมือนกัน)ไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ยัง ไม่ช่วยให้เย็นขึ้นมาแต่อย่างใด

 

“ทำใจเถอะน่า ก็นี่มันหน้าร้อนแล้วนี่นะ” ซึงฮยอนที่กัดแท่งไอติม(แท่งแรก ซึ่งแน่นอนว่าจ่ายเงินเอง) และเดินอยู่ข้างๆกับร่างบางพูดขึ้นมาเรียบๆ เหมือนความร้อนระอุของอากาศในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร สำหรับเขา

 

“แต่มันร้อนจัง..ไรเลยนี่!”

 

“เห็นเมื่อเช้าพยากรณ์อากาศบอกว่า วันนี้อุณหภูมิจะขึ้นไปถึงสามสิบห้าองศาเลยละ”

 

“ห๊า!! จริงดิ!! แต่แอร์ที่ห้องผมเพิ่งเสียพอดีเลยนะ! ทำไงดีละเนี่ย!” จียงบ่นอย่างหัวเสีย เมื่อคิดว่าพอกลับไปถึงบ้านแล้วยังต้องผจญกับอากาศร้อนต่อเนื่องไปจนถึงช่วง กลางคืน...แต่พอยิ่งคิดก็ยิ่งร้อน ร้อนจนไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะหลับลงได้อย่างไรกัน

 

“แล้วทำไมไม่ซ่อมละ?”

 

“ก็แม่น่ะสิพี่ ไม่ซ่อมให้! บอกว่าร้อนแค่นี้ก็ทนๆไปก่อน สิ้นเดือนพอเงินเดือนพ่อออกนู่นแหละถึงจะยอมซ่อมให้ แย่ชะมัด!” จียงบ่นไปกินไป จนถึงไอติมคำสุดท้ายเขาก็ยังไม่หายร้อน

 

ซึงฮยอนมองใบ หน้าแดงก่ำและชื้นเหงื่อจากสภาพอากาศอันอบอ้าวแล้วก็ยิ้มกึ่งเอ็นดูกึ่ง สงสาร เพราะฉะนั้นตอนที่เหลือบไปเห็นสายตาละห้อยของเด็กน้อยจียงที่มองมาที่แท่ง ไอศกรีมที่เหลืออีกเกือบครึ่งในมือเขาแล้ว ชายหนุ่มก็เลยยินยอมยกให้ทันทีโดยที่อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากร้องขอให้ เสียเวลา

 

จียงยิ้มร่าทันทีที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาเริ่มดูดกินแท่งน้ำแข็งรสหวานอร่อยในมืออีกครั้ง ก่อนจะนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้

 

“จริงสิ! งั้นหลังจากเราไปดูหนังแล้วก็ไปซื้อของเสร็จ ผมจะแวะไปขอดับร้อนแช่แอร์เย็นๆที่ห้องพี่ซึงฮยอนสักคืนหนึ่งก่อน..ดีมั๊ย น้า?” พูดแล้วก็แอบเหลือบตาไปมองปฏิกิริยาของร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆ ซึ่งพออีกฝ่ายได้ยินคำขอดังกล่าวก็ชะงักไปเพียงนิด...นิดเดียวเท่านั้น

 

ซึงฮยอนหรี่ตามองสายตากึ่งเชิญชวนกึ่งท้าทายที่อีกฝ่ายใช้มองมา ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้น แล้วตอบไป

 

“จะใช้หลบร้อนจนหมดหน้าร้อนไปเลยก็ได้นะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก”

 

 

ตั้งแต่ตกลงคบ หาดูใจกันอย่างจริงจัง นี่ก็ผ่านมา 3 เดือนแล้วที่จียงเป็นแฟนกับซึงฮยอน ซึ่งช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีหลายอย่างที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป เหมือนความคิดเห็นเกี่ยวกับความรักของจียงที่เปลี่ยนไปทีละนิดทีละหน่อย แต่ก็มีบางสิ่งที่ผ่านมานานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลย...

 

“อะ อื้อ...”

 

บทรักของซึงฮยอนยังคงทำให้จียงรู้สึกเหมือนร่างกายจะละลายหายไปซะเดี๋ยวนั้น…

 

ทั้งๆที่เริ่ม แรกจียงเป็นฝ่ายเชิญชวนแฟนหนุ่มด้วยตนเอง และตอนที่กลับมาถึงห้องพักของอพาตเม้นต์ที่ซึงฮยอนเป็นเจ้าของ จียงก็เป็นฝ่ายจู่โจมก่อนตั้งแต่ตอนที่ประตูหน้ายังไม่ทันปิดสนิทดี โดยการปลดเข็มขัด แก้กางเกงอีกฝ่าย แล้วรับเอาความเป็นชายที่ยังไม่ตื่นดีเข้าไปในปาก